- Δήλωση του Προέδρου της ΟΑΣΗ στην “Πρωινή”
Το τέλος των κινητοποιήσεων, αν δεν συνοδευτεί από ουσιαστικές λύσεις βιωσιμότητας, θα σημάνει απλώς την αρχή μιας νέας, πιο επώδυνης φάσης: Της σιωπηρής απόσυρσης της παραγωγής και της βίαιης αλλαγής του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας.
Αργά ή γρήγορα, η εικόνα που βλέπουμε σήμερα στους εθνικούς δρόμους θα αλλάξει. Τα τρακτέρ θα αποχωρήσουν, οι δρόμοι θα ανοίξουν και η κοινωνία θα ανασάνει με ανακούφιση, θεωρώντας ότι «η τάξη αποκαταστάθηκε» και το πρόβλημα λύθηκε.
Εδώ ακριβώς όμως κρύβεται η μεγαλύτερη πλάνη. Το τέλος των κινητοποιήσεων, αν δεν συνοδευτεί από ουσιαστικές λύσεις βιωσιμότητας, θα σημάνει απλώς την αρχή μιας νέας, πιο επώδυνης φάσης: Της σιωπηρής απόσυρσης της παραγωγής και της βίαιης αλλαγής του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας. Και τον λογαριασμό, δυστυχώς, δεν θα τον πληρώσει μόνο ο αγρότης, αλλά κάθε Έλληνας φορολογούμενος.
Ο αγρότης του 2026, λειτουργώντας με καθαρά οικονομικούς όρους, αν δεν καλύψει το κόστος του, θα μειώσει την παραγωγή. Θα καλλιεργήσει λιγότερα στρέμματα, θα μειώσει το ζωικό κεφάλαιο. Αυτό δημιουργεί αυτόματα ένα «κενό» στην αγορά. Η ζήτηση για τρόφιμα παραμένει, αλλά η ελληνική προσφορά μειώνεται.
Ταυτόχρονα, θα δούμε μια μεταπήδηση από καλλιέργειες που «παράγουν» μεγάλο τζίρο σε άλλες με μικρότερο. Θα δούμε τις ποτιστικές καλλιέργειες να γίνονται όλο και λιγότερες και τις ξηρικές να τις αντικαθιστούν ή στο χειρότερο σενάριο, μεγάλα κομμάτια γης να μένουν ακαλλιέργητα.
Ποιος θα καλύψει αυτό το κενό; Εδώ μπαίνει στην εξίσωση ο νέος μεγάλος «παίκτης» που ακούει στοόνομα Mercosur.
Η εμπορική συμφωνία της Ε.Ε. με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής (Βραζιλία, Αργεντινή κ.α.) ανοίγει την πόρτα σε φθηνά αγροτικά προϊόντα. Όταν ο Έλληνας κτηνοτρόφος μειώσει την παραγωγή κρέατος ή ο γεωργός τα σιτηρά και τη ζάχαρη, το ράφι δεν θα μείνει άδειο. Θα γεμίσει με εισαγόμενα προϊόντα που θα προκύψουν από τη συμφωνία της Mercosur, τα οποία θα έρχονται με ανταγωνιστικές τιμές, λόγω χαμηλότερου κόστους αλλά και διαφορετικών standards παραγωγής.
Το μακροοικονομικό αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό:
1. Εκροή Συναλλάγματος: Για να τραφούμε, θα στέλνουμε χρήματα στο εξωτερικό. Αντί το ευρώ του καταναλωτή να μένει στην ελληνική επαρχία και να ανακυκλώνεται (στον γεωπόνο, στο βενζινάδικο, στην τοπική αγορά), θα φεύγει εκτός συνόρων.
2. Επιδείνωση Εμπορικού Ισοζυγίου: Η αύξηση των εισαγωγών τροφίμων θα διευρύνει το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.
Από το Χωράφι στο… ΑΕΠ και τους Φόρους
Πολλοί ίσως σκεφτούν: «Τι με νοιάζει εμένα το εμπορικό ισοζύγιο;». Κι όμως, μας αφορά όλους. Όταν μια χώρα εισάγει περισσότερα από όσα παράγει σε βασικά αγαθά, το ΑΕΠ της συρρικνώνεται. Χάνεται παραγόμενος πλούτος. Το κράτος χάνει έσοδα (από τη φορολογία του αγρότη, του μεταποιητή, του γεωπόνου).
Αυτό το δημοσιονομικό κενό που θα δημιουργηθεί μακροπρόθεσμα, η οικονομία θα κληθεί να το καλύψει. Πώς; Η ιστορία έχει δείξει τον τρόπο: Με νέους, έμμεσους ή άμεσους φόρους. Ουσιαστικά, η αδυναμία μας να στηρίξουμε την εγχώρια παραγωγή σήμερα, θα μετατραπεί αύριο σε φορολογική επιβάρυνση για να καλυφθούν τα ελλείμματα μιας οικονομίας που καταναλώνει χωρίς να παράγει.
Η επιβίωση του ελληνικού αγροτικού τομέας είναι ζήτημα κυρίως εθνικής οικονομικής επιβίωσης. Αν αφήσουμε την ελληνική παραγωγή να σβήσει, δίνουμε «γη και ύδωρ» στις εισαγωγές τύπου Mercosur. Και τότε, δεν θα έχουμε απλώς ακριβό φαγητό. Θα έχουμε μια φτωχότερη χώρα, που ναι μεν θα υποδέχεται τουρίστες ωστόσο θα τους ταΐζει με εισαγόμενο φαγητό, στέλνοντας τον λογαριασμό στο μέλλον…
πηγή: insider.gr
Σε σχετικό ρεπορτάζ της Πρωινής ο Πρόεδρος της ΟΑΣΗ, Θανάσης Βομπίρης δήλωσε: “Ανάμεσα στα αιτήματα των αγροτών είναι και η απόσυρση της συμφωνίας ΕΕ Mercosur γιατί θα αποτελέσει την ταφόπλακα της αγροτικής παραγωγής αφού θα εισάγονται και θα διατίθενται στην ευρωπαϊκή αγορά αμφιβόλου ποιότητας προϊόντα (που ήδη παράγονται εδώ) καλλιεργημένα με απαγορευμένα στην Ε.Ε. φυτοφάρμακα και ουσίες.”
