Μπροστά στην καταστροφή του ελαιοπαραγωγού
Γράφει η Μαρία Μαλεβίτη, γεωπόνος – Ελαιοτριβείο Αθ. Μαλεβίτης
Η τραγική κατάσταση και το αδιέξοδο της Ελληνικής ελαιοπαραγωγής στη φετινή χρονιά, δεν είναι μια έκπληξη. Είναι το αποτέλεσμα μιας χρόνιας αδιαφορίας να αποκτήσει το ελληνικό ελαιόλαδο το δικό του ΟΝΟΜΑ στο ράφι.
Και τώρα που η μεγάλη ακρίβεια εκτίναξε στα ύψη το κόστος για τους παραγωγούς και τα ελαιοτριβεία, φάνηκε το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος.
Για δεκαετίες αφέθηκε η διάθεση του ελληνικού ελαιόλαδου, σχεδόν αποκλειστικά, στην εξαγωγή στην Ιταλία. Εκεί, συσκευάζεται μαζί με το ιταλικό ελαιόλαδο και τα εισαγόμενα από άλλες χώρες και διατίθεται στην αγορά. Αποτέλεσμα αυτού είναι να χάνεται όλη η υπεραξία που θα είχε το προϊόν αν τυποποιούνταν και έφτανε στον τελικό καταναλωτή με δική του ΕΠΩΝΥΜΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ. Την αξία αυτή τη στερείται ο Έλληνας ελαιοπαραγωγός και τα ελαιοτριβεία που πληρώνονται με ποσοστό επί του παραγόμενου ελαιόλαδου.
Δεν αξιοποιήθηκαν τα χρόνια πριν από την κρίση που έζησε η χώρα μας. Την εποχή που και οι επιδοτήσεις ήταν μεγαλύτερες και η χρηματοδότηση από το τραπεζικό σύστημα υπήρχε, δεν στήθηκε η ελληνική τυποποίηση σε τέτοιο βαθμό που να απορροφήσει μεγάλο μέρος του παραγόμενου ελαιόλαδου.
Να βγει το ελληνικό ελαιόλαδο στην αγορά με τα δικά του ιδιαίτερα ποιοτικά χαρακτηριστικά και να μάθει ο καταναλωτής διεθνώς, την ετικέτα που θα γράφει «100% Ελληνικό».
Εδώ ακριβώς υπάρχει ένα «αγκάθι» στην όλη περιπέτεια της Ελληνικής ελαιοπαραγωγής. Οι ελληνικές Βιομηχανίες τυποποίησης, όσο λίγες και αν είναι σε σχέση με τον όγκο της παραγωγής μας, αγοράζουν το λάδι στην τιμή που αγοράζει ο χονδρέμπορος της εξαγωγής!. Ετσι δεν μετακυλύεται ένα μέρος, από την παραπάνω αξία που επιτυγχάνουν, ούτε στο ελαιοτριβείο και κατά συνέπεια ούτε στον παραγωγό. Εκτός από το οικονομικό μέρος υπάρχει το και θεμα της ψυχολογίας. Νιώθουν ότι δεν υπάρχει διέξοδος όταν φτάνουν να αμοίβονται κάτω από το κόστος καλλιέργειας και έκθλιψης.
Ο ελαιοπαραγωγός, τα ελαιοτριβεία και οι μονάδες εμφιάλωσης είναι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας. Ο πρώτος και βασικός κρίκος είναι αυτός που καλλιεργεί την ελιά. Χωρίς αυτόν οι υπόλοιποι δεν υπάρχουν.
Αυτή η εγκατεστημένη νοοτροπία χρόνων μπορεί και πρέπει να αλλάξει προς όφελος όλης της αλυσιδας παραγωγής.
Αυτή τη στιγμή έχει χτυπήσει καμπανάκι για τη βιωσιμότητα των ελαιοπαραγωγών και των ελαιοτριβείων.
Στον νομό Ηλείας λειτουργούν περίπου 130 ελαιοτριβεία. Ας κάνουμε μια συντηρητική υπόθεση εργασίας: ότι το κάθε ελαιοτριβείο διακινεί προς εξαγωγή στην Ιταλία 100 τόνους ελαιολάδου. Το σύνολο ανέρχεται σε 13.000 τόνους.
Αν αυτό το λάδι πουληθεί κατά μόλις 0,30 ευρώ (30 λεπτά) το κιλό ακριβότερα, το επιπλέον εισόδημα για την Ηλεία θα φτάσει τα 3.900.000 ευρώ!
Μιλάμε για ένα σημαντικό πρόσθετο εισόδημα, που προκύπτει από μια ελάχιστη αύξηση μιας ήδη πολύ χαμηλής τιμής, κάτω του κόστους παραγωγής, και μάλιστα με υπολογισμούς που βασίζονται σε ποσότητες ελαιολάδου μικρότερες από τις πραγματικές.
Μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο μεγαλύτερο θα μπορούσε να είναι αυτό το εισόδημα, αν υπολογίζαμε τις πραγματικές ποσότητες που διακινούνται και τις υψηλότερες τιμές που θα μπορούσε να εξασφαλίσει το ελληνικό ελαιόλαδο, εφόσον φτάσει με τη δική του ταυτότητα στο ράφι και σε τιμή προσιτή για τον καταναλωτή και βιώσιμη για τον παραγωγό.
Αυτή η εξίσωση πρέπει και μπορεί να λυθεί!
Είμαστε όλοι προ των ευθυνών μας πλέον.
- Οι κύριοι βουλευτές του Νομού
- Οι φορείς της πολιτείας: Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, Εμπορικό και Βιοτεχνικό Επιμελητήριο, Γεωτεχνικό Επιμελητήριο
- Οι Σύλλογοι Ελαιοτριβέων και οι ΑΓΡΟΤΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ
καλούνται να δράσουν συντονισμένα και να δημιουργήσουν το ΟΡΑΜΑ, και ένα μακρόπνοο σχέδιο που να το υλοποιεί: ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΑΦΙ ΣΤΟ ΡΑΦΙ.