Επιστολή συμπαράστασης
Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, η Διεύθυνση Δημόσιας Υγιεινής πραγματοποίησε αυτοψία στο Μουσικό Σχολείο Βαρθολομιού στις 15 Οκτωβρίου και έκανε αναφορά για έντομα και ζωύφια στους σχολικούς χώρους, επομένως, ο χώρος κρίθηκε ακατάλληλος για τη στέγαση μαθητών και εκπαιδευτικών. Καλείται το Μουσικό Σχολείο Βαρθολομιού να μεταστεγαστεί στις εγκαταστάσεις του Γυμνασίου – Λυκείου Γαστούνης, με απογεματινή λειτουργία μέχρι το τέλος του σχολικού έτους 2026-2027. Μάλιστα…
Εννοείται ότι κρίνεται αναγκαίος ο τακτικός έλεγχος από επιτροπές υγειονομικού ενδιαφέροντος και είναι ορθή η αναφορά των προβλημάτων. Όμως, ένας σοβαρός επιστήμονας, όταν πονάει το πόδι του ασθενούς δεν του κόβει το πόδι ή δεν του κάνει ευθανασία. Προσπαθεί να βοηθήσει να γιατρευτεί. Το βασικό λάθος είναι ότι η λύση που προκρίνεται θα είναι όχι μόνο η αποδυνάμωση του μαθητικού δυναμικού, αλλά η πιθανότατη οριστική παύση λειτουργίας, καθώς: α) ποιος μαθητής μπορεί να αλλάξει όλες τις απογευματινές δραστηριότητες (φροντιστήρια, ωδεία κ.λ.π.); β)ποιος γονέας θα επιτρέψει στο παιδί του να επιστρέφει νύχτα στο σπίτι με όποιον κίνδυνο εγκυμονεί για την προσωπική του ασφάλεια αλλά γενικά για την σωματική του ακεραιότητα και ψυχική του υγεία; γ)ποιος εκπαιδευτικός (που έχει ήδη προγραμματίσει τον τρόπο λειτουργίας της οικογένειάς του θα μπορέσει να ανταπεξέλθει σε μία τέτοιου τύπου αιφνίδια αλλαγή της οικογενειακής και προσωπικής του ισορροπίας; δ) ποια διοίκηση σχολείου θα μπορέσει να ανταπεξέλθει σε τέτοια ακαριαία αλλαγή του τρόπου λειτουργίας της και για ποιον λόγο να παραμείνουν τα στελέχη της διοίκησης του σχολείου στη θέση τους και να μην οδηγηθούν σε παραίτηση;
Οι συνάδελφοι πολλοί σωστά διεκδικούν. Οι μαθητές πολλοί σωστά αντιστέκονται. Οι γονείς πολλοί σωστά αγωνιούν. Όλοι όσοι παρακολουθούμε τις εξελίξεις πολύ σωστά συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα.
Εκτός, όμως, από την απλή συμπαράσταση νιώθω χρέος μου να δω ολόπλευρα και όσο γίνεται πιο αντικειμενικά, ίσως (και γιατί όχι) και υποκειμενικά, κάποια βασικά ζητήματα:
· Υπάρχουν ευθύνες για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει μια τέτοιου τύπου σχολική μονάδα; Ρητορική ερώτηση. Φυσικά. Όλα αυτά τα χρόνια κάποιοι -που δεν έχουν καμία σχέση με την εκπαίδευση- παίρνουν αποφάσεις για αυτή τη σχολική μονάδα που λειτουργεί σε containers. Ας δώσουν αυτοί τις απαντήσεις και ας πληρώσουν εκείνοι τους κραδασμούς που έχουν δημιουργήσει.
· Υπάρχουν ευθύνες στις αποφάσεις που λαμβάνονται για τόσο αιφνίδιες και ακαριαίες λύσεις; Ποιοι θα πάρουν τους κραδασμούς; Οι διοικήσεις των σχολείων; Οι εκπαιδευτικοί; Τα παιδιά; Οι γονείς; Σοβαρά τώρα; Δηλαδή, η πιο έγκυρη και επιστημονική λύση που βρέθηκε ήταν η μεταστέγαση σε απογευματινή ζώνη;
Σαφώς δεν μπορούμε να έρθουμε σε αντιπαράθεση με το υγειονομικό πόρισμα καθώς η ασφάλεια του έμψυχου δυναμικού είναι πρωτίστης και υψίστης σημασίας.
Σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, σχολική μονάδα που για οποιονδήποτε λόγο δεν λειτουργεί μπαίνει σε καθεστώς διαδικτυακής εκπαίδευσης (webex). Η πρώτη λύση θα έπρεπε να είναι αυτή. Πόσο χρόνο χρειάζεται μια σοβαρή πολιτεία να απομακρύνει τα λυομένα (με τα τόσο ανθεκτικά ζωύφια και έντομα) από το προαύλιο του Μουσικού Σχολείου και να τα αντικαταστήσει με νέα λυόμενα (καινούρια ή ελαφρώς μεταχειρισμένα); Δεν υπάρχουν άλλα λυόμενα στην Ελλάδα ή δεν υπάρχουν χρήματα; Δεν έχει ο Δήμος και δεν υπάρχουν οικονομικά ισχυροί να βοηθήσουν;
Σε ένα άλλο κράτος, μπορεί να ήταν λύση μερικών 24ωρων. Απομάκρυνση λυόμενων και αντικατάσταση με νέα… τόσο απλό μέχρι το τέλος της χρονιάς και μετά βλέπουμε… Ούτως ή άλλως αυτή η χώρα είμαστε… Πάμε και βλέπουμε… και όταν φτάσουμε, τελικά δεν βλέπουμε… γιατί ξεκινήσαμε ούτως ή άλλως στα τυφλά… άρα γιατί να βλέπουμε όταν θα φτάσουμε;
Συμπαραστεκόμαστε σε αυτούς τους μαθητές που πιστεύουν στο σχολείο που στηρίζουν. Συναισθανόμαστε την αγωνία των συναδέλφων. Για κάθε μαθητή που φοίτησε στο σχολείο, για κάθε μαθητή που φοιτά αυτή τη στιγμή στο Μουσικό Σχολείο Βαρθολομιού (και σε κάθε Μουσικό Σχολείο) κάποιοι εκπαιδευτικοί έχουν επενδύσει αδιανόητες ώρες εργασίας και απίστευτα αποθέματα υπομονής, επιμονής και αγάπης.
Δεν μπορεί να μετατραπεί μια κρίση στέγασης ενός σχολείου σε κρίση επιβίωσης του ίδιου του σχολείου. Δεν μπορεί να μετατρέπονται διαρκώς όλες οι παραλείψεις όσων έχουν την ευθύνη, σε προβλήματα των τοπικών κοινωνιών και στη συγκεκριμένη περίπτωση της εκπαιδευτικής κοινότητας του Μουσικού Σχολείου Βαρθολομιού.
Κρίμα για τους εκπαιδευτικούς που έχουν επενδύσει όλη τους τη ζωή σε αυτό που λέγεται παιδεία και πρέπει να βρίσκουν ή να εφευρίσκουν μόνοι τους τη λύση. Κρίμα για τα παιδιά που έμαθαν να εμπιστεύονται τον κόσμο των μεγάλων, ο οποίος δεν χάνει ευκαιρία να συνεχίζει να τους διηγείται ιστορίες για Αη Βασίληδες και νεράιδες.
Είναι επιτακτική ανάγκη να βρεθεί μια άμεση λύση για το Μουσικό Σχολείο Βαρθολομιού… αλλά όχι όπου να ναι… Το σχολείο έχει ρίζες, δεν το ξεριζώνεις για να το μεταφυτεύσεις…
Αγαπητοί συνάδελφοι και συνεργάτες, αγαπητά παιδιά, αγαπητοί γονείς, είμαστε μαζί σας και αγωνιούμε μαζί σας ευχόμενοι να πρυτανεύσει η λογική…
Ο διευθυντής του Μουσικού Σχολείου Πατρών
Τάσος Καραγιάννης
