Πολλοί πηγαίνουν καθημερινά στο γραφείο μόνο για να κάνουν βιντεοκλήσεις με συναδέλφους που βρίσκονται λίγα μέτρα μακριά
Ήταν, κάποτε, η πανδημία. Και η τηλεργασία, φυσικά. Από τότε πέρασαν χρόνια, ωστόσο η τηλεργασία άντεξε στον χρόνο περισσότερο από τον ίδιο τον κορονοϊό και τους περιορισμούς που εκείνος έφερε μαζί του.
Στο 2026 πλέον, πολλές εταιρείες έχουν αρχίσει να απαιτούν από τους εργαζομένους να βρίσκονται στο γραφείο πέντε ημέρες την εβδομάδα. Επιστροφή στην κανονικότητα, με λίγα λόγια. Βέβαια, μπορεί η αυστηρή – πολλές φορές – οδηγία να περιορίζει την εργασία από το σπίτι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εξαλείφει απαραίτητα και την τηλεργασία. Το Atlantic δημοσίευσε μάλιστα ένα πολύ κατατοπιστικό κείμενο με αφορμή αυτή τη «νέα» μορφή τηλεργασίας.
Πολλοί εργαζόμενοι μετακινούνται καθημερινά μέχρι το γραφείο απλώς για να περάσουν τη μέρα τους σε βιντεοκλήσεις με συναδέλφους που βρίσκονται σε άλλη πόλη ή – για να γίνει ακόμα πιο ειρωνικό – στον επόμενο όροφο. Βρίσκονται στο γραφείο, ανάμεσα σε συναδέλφους, αλλά εξακολουθούν να εργάζονται εξ αποστάσεως.
Η μετακίνηση έχει σαφές κόστος, είτε οικονομικό είτε ψυχικό – πολλές φορές και τα δύο. Αν υποθέσουμε ότι ο μέσος εργαζόμενος στην Αθήνα αφιερώνει σχεδόν μία ώρα ημερησίως για τη μετάβαση προς και από την εργασία του, μπορούμε να πούμε ότι η συγκεκριμένη μετακίνηση – ή, αν θέλετε, αναγκαστική δραστηριότητα – κατατάσσεται ανάμεσα στις πιο εξαντλητικές της ημέρας. Όποιος έχει μπει στο Α2 το απόγευμα, ξέρει.
Όταν όμως οι συνάδελφοι βρίσκονται πράγματι μαζί, κάτι καλό γεννιέται. Αυτή είναι η θετική πλευρά της παραδοσιακής εργασίας, η οποία είναι γεμάτη φασαρία, μυρωδιές και αλληλεπίδραση. Σύμφωνα με ένα πείραμα που δημοσιεύτηκε στο Nature, οι εργαζόμενοι που έκαναν brainstorming από κοντά παρήγαγαν περίπου 14% περισσότερες ιδέες από όσους συνεργάστηκαν διαδικτυακά. Η φυσική παρουσία ενισχύει επίσης την καθοδήγηση και τη μεταφορά εμπειρίας πάνω σε ένα ζήτημα.
Τα οφέλη της παραδοσιακής εργασίας, όμως, είναι εύθραυστα, καθώς αρκεί ένας μόνο συνάδελφος να βρίσκεται μακριά για να εξασθενήσουν οι δεσμοί μεταξύ όσων κάθονται δίπλα-δίπλα. Οι συναντήσεις της ομάδας μεταφέρονται εν μέρει ή πλήρως στο διαδίκτυο, κι έτσι, ακόμη και αυτή η «έμμεση» τηλεργασία μέσα στο γραφείο ακυρώνει μεγάλο μέρος των πλεονεκτημάτων της μετακίνησης.
Η τηλεργασία μέσα στο γραφείο έχει εξαπλωθεί επειδή δεν έχουμε απαλλαγεί ακόμη από την κληρονομιά της πανδημίας. Κατά τα lockdowns, η απόσταση δεν είχε σημασία για εργασίες που μπορούσαν να γίνουν μέσω βιντεοκλήσεων. Έτσι, πολλές εταιρείες προσέλαβαν ανθρώπους που βρίσκονταν μακριά από τα κεντρικά τους γραφεία.
Μια δεύτερη κληρονομιά της καραντίνας είναι οι «κακές» συνήθειες. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, πολλοί εργαζόμενοι συνήθισαν να εστιάζουν στη δική τους λίστα εργασιών και να ολοκληρώνουν περισσότερα πράγματα σε λιγότερο χρόνο. Έτσι, πολλοί εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τις συζητήσεις με συναδέλφους στο γραφείο ως περισπασμό. Κατά τη λογική τους, η μετάβαση στο γραφείο σημαίνει ότι χάνουν χρόνο στη μετακίνηση μόνο και μόνο για να χάσουν κι άλλο χρόνο κουβεντιάζοντας. Γι’ αυτό, πολλοί προτιμούν να μένουν στο σπίτι όσο περισσότερο μπορούν.
Ακόμη κι όσοι πηγαίνουν στο γραφείο, όμως, συχνά στέλνουν συνδέσμους για Teams ή Zoom αντί να πάνε σε μια αίθουσα συσκέψεων. Ένα πραγματικά αλλόκοτο εργασιακό παράδοξο της εποχής μας.
