Ο Παναθηναϊκός καταβρόχθισε τη Φενέρμπαχτσε και ο Βασίλης Σκουντής καταγράφει τα υψηλά ντεσιμπέλ της ηχηρής δήλωσης.
Ντυμένος στα μαύρα, όπως ήταν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έφερνε κομματάκι με… μαφιόζο!
Δεν είναι τέτοιος, βεβαίως, αλλά φρόντισε να επιβεβαιώσει έναν βασικό κανόνα που τηρούν οι λεγάμενοι, με την απαραίτητη παραποίηση, ώστε να ταιριάζει όχι μόνο στην ενδυματολογική, αλλά και στην γαστριμαργική περίσταση…
Το “first kiss, then kill” λοιπόν το μετέτρεψε σε “first… eat, then kill” και να πώς του δόλιου του Σάρας του βγήκε ξινό το τραπέζωμα του Ζοτς το προηγούμενο βράδυ, μαζί με όλη την υπόλοιπη κομπανία:…
Ο απών Φραγκίσκος και ο παρών Φρανσίσκο
Σε αυτό το νοσταλγικό reunion που θα μπορούσε κιόλας να εικονογραφείται από τον θρίαμβο του Παναθηναϊκού στο Final 4 του 2009 στο Βερολίνο, έδωσαν το “παρών” ο Δημήτρης Διαμαντίδης και ο Μάικ Μπατίστ, όχι όμως και ο Αλβέρτης…
Δεν έφαγε μαζί τους ο Φραγκίσκος, αλλά έπειτα από 24 ώρες εμφανίσθηκε ως… πειναλέων ο Φρανσίσκο και-όπως λένε και στο χωριό μου-έσαξε η δουλειά!
Αυτή η δουλειά φέρνει τους επτάκις πρωταθλητές Ευρώπης στο 4-0, με ό,τι αυτό (δεν) συνεπάγεται στη ροή μιας μακράς, δύσκολης, αμείλικτης και κτηνώδους διοργάνωσης, στην οποία αλί, αλί και τρισαλί σε όποιον κοιτάζει το δάσος (του Άμπου Ντάμπι) και εν προκειμένω όχι το δέντρο του Βελιγραδίου, όπου ο Ζοτς θα επιστρέψει, την ερχόμενη Τρίτη και 13, στο λίκνο του.
Το καπέλωμα και το statement
Προτού προχωρήσω-και για να είμαι τίμιος-οφείλω να παραδεχθώ ότι η αναφορά στον Σιλβέν Φρανσίσκο καπελώνει κάποιους -και δεν ήταν λίγοι-από τους συντρόφους του, όπως και συνολικά τη συλλογική προσπάθεια, που αποτυπώθηκε στο αποτέλεσμα και σε όλα τα κομμάτια αυτού του παζλ…
Έτυχε όμως να ταιριάζουν ονομαστικά ο Αλβέρτης και ο Γάλλος γκαρντ, οπότε ας πάει και το παλιάμπελο!
Όπως λένε και οι Αμερικανοί σε τέτοιες περιπτώσεις, (όχι η νίκη, αλλά) η εμφάνιση του Παναθηναϊκού κόντρα στη Φενέρμπαχτσε υπήρξε ένα ηχηρό, «statement»: μια δήλωση ισχύος και κυριαρχικότητας, πολύ πιο βροντώδης σε σχέση με εκείνες στις οποίες προέβησαν οι Πράσινοι στις προηγούμενες τρεις αγωνιστικές, κόντρα στην Παρί, στη Βιλερμπάν και στη Μακάμπι…
Είναι άλλο πράγμα διάβολε, να νικάς τους Γάλλους και τους Ισραηλινούς και άλλο να στραγγαλίζεις μια οιονεί πρωταθλήτρια Ευρώπης που συν τοις άλλοις είναι σκληρή, σωστά κατευθυνόμενη και φορά κιόλας μια σιδηρά αμυντική πανοπλία…
Αυτή την πανοπλία, ωστόσο, ο Παναθηναϊκός τη βάρεσε αλύπητα και την έκανε τελατίνι!
Oι εργοστασιακή αρρυθμία και ο πράσινος χαμαιλέων
Είχε το χάζι του κιόλας το ματς, κυρίως στην πρώτη περίοδο, καθώς αυτή η θρυλούμενη αντιπαράθεση των δυο κορυφαίων αμυνών της Ευρωλίγκας, εξελίχθηκε στη χαρά της επίθεσης: οι δυο ομάδες έδειξαν να παραβιάζουν τις αρχές τους και η σούμα των 51 πόντων σε ένα δεκάλεπτο (27-24) φανέρωνε μια εργοστασιακή αρρυθμία!
Αργότερα βεβαίως αποκαταστάθηκε η καθεστηκυία τάξη, αλλά μονόμπαντα: ο Παναθηναϊκός σκόραρε 90 πόντους και συνάμα ξεπάστρεψε το επιθετικό παιχνίδι και κυρίως χάλασε το μυαλό των Τούρκων, υποβάλλοντας τους σε ένα βασανιστήριο το οποίο κατέληξε στην άνετη, εντυπωσιακή και πολλά υποσχόμενη επικράτηση του.
Όταν ακούστηκε ο ήχος της κόρνας της λήξης, οι Πράσινοι είχαν σκοράρει δυο πόντους κάτω από τον μέσο όρο τους και είχαν δεχθεί δυο περισσότερους απ’ όσους έφαγαν στα προηγούμενα ματς, καρπωνόμενοι τα αγαθά του ολοκληρωτικού παιχνιδιού και του αγωνιστικού χαμαιλεοντισμού που συνιστούν και πάλι τον θυρεό τους.
Η επίθεση αγάπης στον Ρογκαβόπουλο
Ασφαλώς αυτόν τον θυρεό δεν τον αγόρασαν στο περίπτερο ή στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς: τον μετάγγισε, τον εμπέδωσε και τον επέβαλε ο τύπος που στέκεται (διότι σπανίως κάθεται) μπροστά από τον πάγκο, αναψοκοκκινίζει, παίρνει το μελιτζανί χρώμα, παίζει τα κλειδιά στο χέρι του, πότε σιχτιρίζει και πότε χειροκροτεί, πότε αγριεύει και φωνάζει και πότε μαλακώνει και γίνεται χαλί να τον πατήσεις!
Μια εικόνα, που αξίζει όσο χίλιες λέξεις: όταν ο Νίκος Ρογκαβόπουλος σκόραρε οκτώ μαζεμένους πόντους για το +15 και ανάγκασε τον Γιασικέβιτσους να καλέσει άρον άρον τάιμ άουτ, ο ξανθομάλλης φόργουορντ κατευθυνόμενος προς τον πάγκο, δέχθηκε μια επίθεση διαχυτικότητας συναισθημάτων, αγάπης και αποθέωσης από τον Ζοτς.
Το φιλί και ο Λάκοβιτς
Τον θώπευσε με στοργή, μόνο που δεν σηκώθηκε κιόλας στις μύτες των ποδιών του για να τού σκάσει ένα φιλί!
Αργότερα βεβαίως, όταν τσατίστηκε για ένα λάθος κι ενώ ο Ρογκαβόπουλος καθόταν εκείνη τη στιγμή στον πάγκο, γύρισε και του τα έψαλε για λογαριασμό άλλων!
Παλιά του τέχνη (του Ζοτς) κόσκινο, για τέτοια περιστατικά ο Γιάκα Λάκοβιτς θα μπορούσε να γράψει ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια!
Ο προπονητής κατευθύνει, κινητροδοτεί και εμπνέει τους παίκτες, ελόγου τους παίζουν (και) για τον προπονητή τους και στο τέλος της ημέρας αυτή η… ώσμωση αποβαίνει προς όφελος της ομάδας, προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού και εν προκειμένω προς θλίψιν των αντιπάλων.
Οι τανάλιες στην άμυνα και η σμίκρυνση του γηπέδου
Στα πρώτα εννέα λεπτά το προβάδισμα πηγαινοερχόταν και άλλαξε χέρια επτά φορές, αλλά από τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός έβγαλε τις τανάλιες στην άμυνα, εξολόθρευσε (με τις αλλαγές στα σκριν) τον Τέιλεν Χόρτον-Τάκερ, τον (δήμιο του στο εντός έδρας ματς της προηγούμενης σεζόν) Γουέιντ Μπόλντγουιν και τον Σαβόν Σιλντς, έβαλε το νερό στο αυλάκι και δεν ξανακοίταξε πίσω…
Η Φενέρμπαχτσε μείωσε σε 46-43, ωστόσο οι οικοδεσπότες δεν της άφησαν περιθώρια να προχωρήσει περισσότερο και από εκείνο το σημείο και πέρα την βάρεσαν στο… Δοξα Πατρί!
Σε μια εποχή που αποτελούν ζητούμενα μείζονος σημασίας για κάθε ομάδα τα μεγάλα κορμιά και μεγέθη, ο Παναθηναϊκός που διαθέτει μπόλικα από δαύτα, έχει εκ προοιμίου και εξ ορισμού το προνόμιο να παίζει με διαφορετικά σχήματα και κατ’ αυτόν τον τρόπο να μικραίνει το γήπεδο και να περιορίζει τον ορίζοντα των αντιπάλων του.
Ο χαμένος χρόνος του Λεσόρ
Αυτό συνέβη και στον χθεσινό αγώνα, καθώς η συγχορδία του αγριεμένου Ματίας Λεσόρ που –για να επικαλεσθώ το επικό μυθιστόρημα του συμπατριώτη του Μαρσέλ Προυστ-αναζητεί per mare per terram τον χαμένο χρόνο, του γεμάτου ποιότητα και κλάση Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις, του Γκέρσον Γιαμπουσέλε, του Ντίνου Μήτογλου και του Άιζακ Μπόνγκα (του οποίου η δουλειά στην άμυνα δεν αποτυπώνεται σε νούμερα) δημιούργησε ένα ολοφάνερο πλεονέκτημα υπέρ των Πρασίνων, χώρια το τι έκαναν οι γκαρντ και τα τριάρια.
Παγίδευσε λοιπόν ανελέητα ο Παναθηναϊκός τον Χόρτον Τάκερ και τον Μπόλντγουιν που έκαναν σούμα 0/12 τρίποντα, εξανάγκασε τη συνήθως στιβαρή και προσεκτική τουρκική ομάδα να καταπέσει σε κάκιστο ratio (με 16 ασίστ και 17 λάθη), ενώ ελόγου του αντιπαρέβαλε 20/10 και η αλληλουχία της πιεστικής έως και ασφυκτικής άμυνας με τη λυμένη επίθεση του έδωσαν την ευκαιρία να καθαρίσει την μπουγάδα, χωρίς να βραχεί ο ίδιος.
Το κάθετο παιχνίδι του Φρανσίσκο και το δάγκωμα των καρωτίδων
Το μόνο πρόβλημα που αντιμετώπισε και είχε να κάνει με τα επιθετικά ριμπάουντ και τις παρελκόμενες δεύτερες επιθέσεις της Φενέρμπαχτσε, δεν τού κόστισε, καθώς η πίεση του που παρέπεμπε σε… δάγκωμα καρωτίδων (SIC) δεν άφηνε τους φιλοξενούμενους να πάρουν ανάσα!
Α, για να μην το ξεχάσω: άλλο ένα πλεονέκτημα που διαθέτει εφέτος ο Παναθηναϊκός και προφανώς παίζει σημαντικό ρόλο στο πώς διαχειρίζεται τις καταστάσεις και από ποια σημεία κτυπά τον αντίπαλο, είναι το κάθετο παιχνίδι του Σιλβέν Φρανίσκο που όταν δεν εκτελεί από μακριά, μπουκάρει μέσα στη ρακέτα και όχι μόνο δεν χάνεται μέσα στα μεγάλα κορμιά, αλλά γεννά κιόλας φάσεις για τα highlights!
Ο Ναν, ο Σλούκας και οι ζαλάδες
Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς θα μετεξελιχθεί η συγχορδία των περιφερειακών παικτών, όταν θα επιστρέψουν στη δράση ο Κέντρικ Ναν και ο Κώστας Σλούκας, ενόσω η ομάδα έχει βρει τα πατήματα της και λανσάρει ένα στιλ παιχνιδιού που μέχρι τούδε στην Ευρωλίγκα τον οδηγεί σε άπταιστη διαδρομή.
Επ’ αυτού βεβαίως, ο καθ’ ύλην αρμόδιος, ονόματι Ζέλικο Ομπράντοβιτς, έχει τοποθετηθεί προ πολλών ετών και σε ανύποπτο χρόνο, χρησιμοποιώντας μια σέρβικη παροιμία…
“Τα πολλά δεν πονάνε το κεφάλι, τα λίγα φέρνουν τις ζαλάδες”!
