Πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, το φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο έκρυβε κάτω από το χαλί το ενεργειακό πρόβλημα της Ευρώπης.
Και επέτρεπε στις ευρωπαϊκές ηγεσίες να καλλιεργούν πράσινες φαντασιώσεις για μια εύκολη και «αναίμακτη» μετάβαση από τα ορυκτά καύσιμα στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Η εισβολή τράβηξε το χαλί και το πρόβλημα εμφανίστηκε σε όλο του το μεγαλείο.
Ελάχιστη σημασία έχει για την τσέπη του καταναλωτή αν ο ιστορικός του μέλλοντος ανακαλύψει ότι συμφέροντα της οικονομίας του άνθρακα χρηματοδότησαν διαδηλώσεις κατά της πυρηνικής ενέργειας ή των ανεμογεννητριών. Το ίδιο ισχύει αν κάποτε αποκαλυφθεί έντονη δραστηριότητα μυστικών υπηρεσιών για την ενεργοποίηση «χρήσιμων ηλιθίων» που πολεμούσαν κάθε προσπάθεια ενεργειακής αυτονομίας της Ευρώπης. Ο καταναλωτής πληρώνει λογαριασμούς και κρίνει το αποτέλεσμα από την τσέπη του.
Στην Ελλάδα, το πέρασμα από το κρατικό μονοπώλιο της ΔΕΗ στο ολιγοπώλιο των ιδιωτικών εταιρειών υποσχόταν ανταγωνισμό και φθηνότερο ρεύμα. Ο καταναλωτής βλέπει τις ενεργειακές εταιρείες να ανακοινώνουν μεγάλα κέρδη και τον δικό του λογαριασμό να παραμένει ακριβός. Εύλογα λοιπόν καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτός πλήρωσε από την τσέπη του τη μετάβαση από τον λιγνίτη στις ΑΠΕ
Νοικοκυριά και χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις φορτώθηκαν μεγάλο μέρος του κόστους, ενώ τα κέρδη της νέας ενεργειακής οικονομίας συγκεντρώθηκαν σε πολύ λιγότερα χέρια. Και η ακριβή ενέργεια περνάει από τον λογαριασμό του ρεύματος στο ράφι, στο ενοίκιο του επαγγελματικού χώρου, στις υπηρεσίες και τελικά σε ολόκληρη την οικονομία. Κάθε επιχείρηση μεταφέρει όσο μπορεί το ενεργειακό κόστος στην τιμή του προϊόντος της. Όσο δεν μπορεί να μεταφέρει, το αφαιρεί από το δικό της κέρδος ή από τις επενδύσεις της.
Κάπου εδώ τελειώνουν οι πράσινες θεωρίες και αρχίζει η πολιτική. Η ακριβή ενέργεια φτωχοποιεί την Ευρώπη, τσακίζει την ανταγωνιστικότητα και τροφοδοτεί την κοινωνική δυσαρέσκεια που αξιοποιούν πολιτικά οι δυνάμεις στα άκρα. Ένας εργαζόμενος που δυσκολεύεται να πληρώσει το ρεύμα και ένας επαγγελματίας που βλέπει το ενεργειακό κόστος να τρώει το εισόδημά του δύσκολα συγκινούνται από μεγαλόπνοα σχέδια για το 2030 και το 2050.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα κριθούν και για την ικανότητά τους να εξασφαλίσουν φθηνή ενέργεια. Γιατί στο τέλος ο λογαριασμός είναι απλός: καλή ενέργεια είναι η φθηνή ενέργεια. Όλα τα υπόλοιπα είναι σε μεγάλο βαθμό ιδεολογικό περιτύλιγμα συγκρουόμενων συμφερόντων.
