Η 90η ΔΕΘ τελείωσε, η μάχη για την κάλπη μόλις άρχισε
Αν κάτι άφησε πίσω της η 90ή ΔΕΘ, πέρα από εξαγγελίες, υποσχέσεις, οικονομικά προγράμματα -(κοστολογημένα ήταν η λέξη της φετινής ΔΕΘ) – είναι η αίσθηση ότι η χώρα έχει πλέον μπει για τα καλά σε προεκλογική περίοδο. Και μπορεί οι κάλπες να απέχουν ακόμη αρκετούς μήνες, ωστόσο στη Θεσσαλονίκη οι πολιτικοί αρχηγοί συμπεριφέρθηκαν σε μεγάλο βαθμό σαν να έχουν μπει στη τελική ευθεία.
Πίσω από τα μέτρα και τους αριθμούς διαμορφώθηκαν ουσιαστικά τρεις διαφορετικές προτάσεις εξουσίας: του Κυριάκου Μητσοτάκη, που ζητά ακόμη μία ευκαιρία και επιμένει στην αυτοδυναμία.
Η δεύτερη ήταν του Αλέξη Τσίπρα, που επιχειρεί να εμφανιστεί ξανά ως ο βασικός αντίπαλος της ΝΔ και φορέας μιας διαφορετικής κυβερνητικής πρότασης.
Η τρίτη πρόταση ήταν του Νίκου Ανδρουλάκη, που καλείται να αποδείξει ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να διαψεύσει τις δημοσκοπήσεις που το φέρνουν μόνιμα στην τρίτη θέση των προτιμήσεων των ερωτηθέντων και να εξελιχθεί σε πραγματικό διεκδικητή της κυβέρνησης.
Αν λοιπόν ο πρωθυπουργός πήγε στη ΔΕΘ για να υπερασπιστεί την κυβερνητική κυριαρχία, ο Αλέξης Τσίπρας πήγε για να δηλώσει ότι επέστρεψε για να τη διεκδικήσει. Η παρουσία του στη Θεσσαλονίκη είχε ένα πολύ συγκεκριμένο χαρακτηριστικό: επιχείρησε να παρουσιάσει την ΕΛΑΣ όχι ως ένα ακόμη κόμμα της αντιπολίτευσης αλλά ως εν δυνάμει κυβερνητική δύναμη.
Το… κερασάκι της 90ης ΔΕΘ ήταν μια δήλωση που έγινε στην Αθήνα. Ο λόγος για την «προσωπική άποψη» του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, αναφορικά με τη μείωση του χρονικού διαστήματος για το οποίο προβλέπεται επίδομα ανεργίας. Ήταν ένα απίστευτο αυτογκόλ που σύσσωμη η αντιπολίτευση σχολίασε βρίσκοντας την ευκαιρία να επικρίνει με σφοδρότητα τη ΝΔ.
Περίπλοκοι καιροί
Τα μέτρα αντιμετώπισης του πληθωρισμού από την ΕΚΤ θέτουν εν αμφιβόλω τις όποιες προοπτικές υπάρχουν για αναιμική, έστω, ανάπτυξη στην Ε.Ε.
Η κοινωνική αναταραχή έχει αυξηθεί άλλωστε, αν και υπόγεια ακόμη.
Τα εθνικιστικά κόμματα βρίσκονται παντού σε άνοδο. Εν όψει, μάλιστα, των εθνικών εκλογών τα επόμενα τρία χρόνια σε πολλά κράτη της Ε.Ε. – μεταξύ των οποίων Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Πολωνία, Ελλάδα και Ισπανία.
Μπορεί να φαντάζει απίθανο, αλλά ένα εθνικιστικό κύμα θα μπορούσε, τα επόμενα τρία χρόνια, να κατακλύσει τα πάντα. Όποια κι αν είναι η κυβερνητική πλειοψηφία.
Οι παραδοσιακές ισορροπίες καταρρέουν και το κυρίαρχο επί δεκαετίες πολιτικό σύστημα τρίζει συθέμελα. Συμμαχίες που θεωρούσαμε σταθερές έχουν γίνει αβέβαιες.
Στα καθ’ ημάς, «άνθρακες» -δημοσκοπικά τουλάχιστον- φέρνει στην κυβέρνηση το πακέτο των 2,2 δισ. που μοίρασε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ.
Η Ν.Δ. προσπαθεί να κρατηθεί στο όριο του 25% στην πρόθεση ψήφου. Και ακόμη δεν έχει ανακοινωθεί το κόμμα Σαμαρά.
Στα «καφενεία» και τα social media αιωρείται ένα κενό στις συζητήσεις. Πέρα από την ακρίβεια, η πλειονότητα των πολιτών ανάγει τα σκάνδαλα και τη διαφθορά σε βασικό κριτήριο της ψήφου. Μόλις ένας στους τέσσερις πολίτες θεωρεί τη σταθερότητα -το βασικό αφήγημα της κυβέρνησης- ως βασικό λόγο για να δώσει την ψήφο του.
Προς το παρόν κυριαρχεί η αναμονή. Για κάτι καινούργιο που θα κινηθεί πέρα από τη λογική της διαχείρισης του υπάρχοντος συστήματος.
Ποιος και πώς θα καλύψει το κενό; Αυτό παραμένει το μεγάλο ζητούμενο.
Ενεργειακό έμφραγμα στα ελληνικά νοικοκυριά
Ένα βαρύ, παγωμένο κύμα αβεβαιότητας σαρώνει την ελληνική κοινωνία καθώς πλησιάζει η 15η Οκτωβρίου. Η επίσημη πρώτη ημέρα διάθεσης για το πετρέλαιο θέρμανσης δεν φαντάζει πλέον ως η αφετηρία της συνήθους χειμερινής προετοιμασίας, αλλά ως η απαρχή ενός οικονομικού εφιάλτη χωρίς προηγούμενο.
Τα στοιχεία που καταφθάνουν από τους αρμόδιους φορείς της αγοράς καυσίμων είναι αποκαλυπτικά και συνάμα σοκαριστικά. Σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις το κόστος για το πετρέλαιο θέρμανσης αναμένεται να επιβαρυνθεί φέτος με μια εκρηκτική αύξηση της τάξεως του 70% σε σύγκριση με τις προηγούμενες περιόδους.
Με τη διεθνή τιμή του αργού τύπου Brent να ξεπερνά το ψυχολογικό και οικονομικό φράγμα των 100 δολαρίων ανά βαρέλι η τελική τιμή καταναλωτή στην αντλία θα εκτιναχθεί με μαθηματική ακρίβεια στην περιοχή των 1,85 έως 2,00 ευρώ ανά λίτρο, ενώ δεν αποκλείεται ακόμη δυσμενέστερο σενάριο.
Απέναντι σε αυτό το ζοφερό σκηνικό, η κυβέρνηση τηρεί στάση αναμονής, αποφεύγοντας προς το παρόν να δεσμευτεί σε συγκεκριμένα μέτρα ανακούφισης.
Για μια μέση ελληνική οικογένεια, η πλήρωση μιας τυπικής δεξαμενής 1.000 λίτρων θα απαιτήσει το ποσό των 1.900 έως 2.000 ευρώ — ένα κονδύλι που ισοδυναμεί με περισσότερους από δύο πλήρεις κατώτατους μισθούς.
Τα… κερατιάτικα
Σε κάθε λογαριασμό ρεύματος ύψους 100 ευρώ, τα 40 ευρώ είναι το κόστος των ρευματοκλοπών και των ανεξόφλητων λογαριασμών που μετακυλίονται σε συνεπείς πελάτες.
Σε τι ποσό ανέρχονται οι ανεξόφλητες οφειλές; Σε 3 δισεκατομμύρια ευρώ. Και οι ρευματοκλοπές; Σε 450 εκατομμύρια ευρώ!
Γιατί, επτά χρόνια τώρα, η κυβέρνηση δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα αυτό;
Δεν εξαρτάται από κανέναν άλλον παρά μόνο από την ίδια!
Αλλά τι την νοιάζει, ας είναι καλά τα κορόιδα που πληρώνουν…
Έρχεται βαρύς χειμώνας
Σε πείσμα των εξαγγελιών του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ και του κλίματος «παροχών» που προσπάθησε να δημιουργήσει, η κοινωνία αυτή τη στιγμή βλέπει με αγωνία ένα νέο κύμα ακρίβειας να έρχεται. Η βενζίνη έχει περάσει για τα καλά τα 2 ευρώ, το πετρέλαιο θέρμανσης και το φυσικό αέριο, άρα και το κόστος ενέργειας έχουν πάρει την ανιούσα και οι επιχειρηματίες, αντιμέτωποι με ολοένα και πιο αυξημένο κόστος παραγωγής, δηλώνουν ευθαρσώς ότι μετά τον Οκτώβριο οι «συμφωνίες κυρίων» για αποφυγή αυξήσεων στα καταναλωτικά προϊόντα θα αποτελούν παρελθόν.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι όποιες ονομαστικές αυξήσεις μισθών και συντάξεων που ανακοινώθηκαν έχουν ήδη υπερκαλυφθεί από την πραγματική αύξηση του κόστους ζωής και ότι τα προβλήματα θα σωρεύονται, το οικονομικό βάρος στα νοικοκυριά θα μεγαλώνει και η ανασφάλεια στην κοινωνία θα εντείνεται. Αυτή είναι η πραγματικότητα που έχουμε μπροστά μας.
Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση δείχνει έτοιμη να μετατοπιστεί σε μια ρητορική που θα παρουσιάζει όλες αυτές τις ομολογουμένως αρνητικές εξελίξεις, ως αναπόφευκτες.
Ότι, δηλαδή, και οι τιμές των καυσίμων και της ενέργειας θα ανέβουν και ο πληθωρισμός θα αυξηθεί γιατί όλα αυτά οφείλονται αποκλειστικά σε εξωγενείς παράγοντες, κανένα μέτρο δεν μπορεί να τις ανακόψει, και λίγα πράγματα μπορούν να γίνουν για να αντιστραφούν. Στην καλύτερη των περιπτώσεων όταν κάνουν τον κύκλο τους, θα υπάρξουν κάποια ανακουφιστικά μέτρα.
(ICON PRESS / ËÉÁÊÏÓ ÃÉÁÍÍÇÓ)
Μιάμιση γενιά χαμένη
Σύμφωνα με μελέτη της Eurobank θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι το 2034 για να επιστρέψει το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) στα προ κρίσης επίπεδα του 2007.
Η χρεοκοπία του Δημοσίου, τα μνημόνια, ο κακός σχεδιασμός και εφαρμογή τους, η πολιτική της επταετίας Μητσοτάκη, αθροίζονται σε 27 χαμένα χρόνια για την οικονομία.
Περίπου 1 1/2 γενιά χαμένη για την οικονομία.
Μετά απορούμε πως μοιραζόμαστε με τη Βουλγαρία την τελευταία θέση στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ προσαρμοσμένο στην αγοραστική δύναμη,στην ΕΕ-27.
Η κυβέρνηση προβάλει συνεχώς τα πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα και το κόστος δανεισμού του Δημοσίου το οποίο παραμένει ανταγωνιστικό παρά την αναταραχή στη διεθνή αγορά ομολόγων.
Ομως έχει σημασία η ποιότητα της δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Για παράδειγμα,οι δημόσιες δαπάνες για την εκπαίδευση,σαν ποσοστό επί του ΑΕΠ,είναι στην Ελλάδα,οι δεύτερες χαμηλότερες στην ΕΕ-27 με μόνη χειρότερη τη Ρουμανία.
Δεν είναι τυχαίο ότι στην εκπαιδευτική αξιολόγηση PISA-ΟΟΣΑ βρεθήκαμε στη θέση 50 επί συνόλου 91, τρίτοι από το τέλος στην ΕΕ-27 και την Τουρκία να μας βλέπει από ψηλά, στη θέση 19.
Ο φόρος στον πλούτο
Ο φόρος στον μεγάλο πλούτο δεν έχει στόχο να υφαρπάξει τις καταθέσεις της μεσαίας τάξης, δεν… βάζει χέρι στα κοσμήματα της γιαγιάς και δεν αποτελεί ελληνική εφεύρεση.
Είναι μια μεγάλη -και δύσκολη- συζήτηση που έχει ανοίξει εδώ και χρόνια ανά τον πλανήτη, με πολλές χώρες να πειραματίζονται ήδη στην εφαρμογή του. Στην Ευρώπη η φορολόγηση των «υπερπλουσίων» ισχύει ήδη στην Ελβετία, στη Νορβηγία, στην Ισπανία
Δεν πάει πολύς καιρός, άλλωστε, από τότε που 200 κροίσοι απ’ όλον τον κόσμο είχαν σοκάρει το Φόρουμ του Νταβός με μια επιστολή με την οποία ζητούσαν οι ίδιοι να φορολογηθούν περισσότερο. Ο Μπιλ Γκέιτς επίσης ήταν ο πρώτος μεγιστάνας που είχε ζητήσει να φορολογηθεί περισσότερο. «Είμαστε κροίσοι» είχε πει, «οπότε καλά θα κάνετε να μας φορολογήσετε περισσότερο σε σχέση με όλους τους υπολοίπους».
Η ανάγκη που υπαγόρευσε αυτήν την… αυτοθυσία των πλουσίων είναι η αντιμετώπιση της διάβρωσης που προκαλεί στην κοινωνική συνοχής η έκρηξη των ανισοτήτων. Ένα και μόνο στοιχείο είναι ενδεικτικό: Σύμφωνα με την Oxfam, 62 μεγιστάνες διαθέτουν περιουσία ίση με το μισό του παγκόσμιου πληθυσμού στις φτωχότερες χώρες.
«Πολιτικό παράσημο»
Δεν ήταν τυχαία η αναφορά του Ηλία Κασιδιάρη στον πλουσιότερο άνθρωπο του πλανήτη, βγαίνοντας από τη φυλακή. Και ασφαλώς δεν ήταν μια απλή φιλοφρόνηση προς έναν διάσημο επιχειρηματία.
Ήταν η αξιοποίηση ενός πολύτιμου πολιτικού κεφαλαίου: της δημόσιας παρέμβασης ενός ανθρώπου που διαθέτει όχι μόνο τεράστια οικονομική ισχύ, αλλά και μία πλατφόρμα μέσω της οποίας μπορεί, με δύο λέξεις, να προσφέρει διεθνή προβολή και μια επίφαση «δικαίωσης» σε μια υπόθεση για την οποία φαίνεται να έχει πλήρη άγνοια.
Ο Κασιδιάρης δήλωσε μετά την αποφυλάκισή του: «Όπως πολύ σωστά είπε ο Έλον Μασκ, η φυλάκισή μου ήταν ένα γεγονός κατάπτυστο. Αυτή τη στιγμή είμαι πιο ισχυρός, εξέρχομαι αναβαθμισμένος και πιο σοφός από αυτή τη δοκιμασία». Γύρω του οι υποστηρικτές του φώναζαν: «Ηλία γερά και στη Βουλή ξανά».
Και κάπως έτσι, δύο λέξεις του Μασκ από τον περασμένο Ιούλιο επιστρατεύονται σήμερα ως «πολιτικό παράσημο» σε μία συνολικά θλιβερή εικόνα.
