Ο κ. Μαρινάκης άνοιξε μια πολύ σοβαρή συζήτηση, λέγοντας ότι, κατά την προσωπική του άποψη, το επίδομα ανεργίας δεν θα πρέπει να ξεπερνά τους δύο μήνες.
Ας δεχθούμε λοιπόν τη λογική του ερωτήματος.
Αν το κράτος λέει στον άνεργο ότι έχει δύο μήνες για να βρει δουλειά, τι γίνεται όταν περάσουν οι δύο μήνες και δουλειά δεν έχει βρεθεί;
Θα υπάρχει μήπως ρήτρα αποζημίωσης υπέρ του εργαζομένου;
Γιατί η ανεργία δεν είναι πάντα αποτέλεσμα επιλογής του εργαζομένου.
Μπορεί να είναι αποτέλεσμα μιας κυβέρνησης, που εφαρμόζει μια Εθνική Οικονομική πολιτική, τέτοια που οδηγεί σε απολύσεις εργαζομένων, συρρικνώσεις των επιχειρήσεων με αλλαγές στην παραγωγική δομή που οδηγεί τελικά, στην αύξηση της τοπικής ανεργίας.
Και ας μην ξεχνάμε κάτι θεμελιώδες:
Το επίδομα ανεργίας δεν είναι φιλοδώρημα του κράτους. Είναι ασφαλιστική παροχή που συνδέεται με την εργασία και τις εισφορές των εργαζομένων.
Αν λοιπόν περιορίζουμε την προστασία του ανέργου σε δύο μήνες, τότε πρέπει να συζητήσουμε και την άλλη πλευρά της εξίσωσης:
Πόσες θέσεις εργασίας δεσμεύεται να δημιουργήσει το κράτος;
Και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν ο άνεργος, παρά την προσπάθειά του, δεν βρει εργασία μέσα στο δίμηνο;
Το Σύνταγμα αναγνωρίζει την εργασία ως δικαίωμα και προβλέπει ότι το κράτος μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης.
Επομένως, κύριε Μαρινάκη, το ερώτημα είναι απλό:
Αν θέλετε δύο μήνες Επίδομα για τον άνεργο, θα δώσετε και κάποιους μήνες ευθύνης στο κράτος; Γιατί δεν μπορεί η υποχρέωση να είναι μόνο του εργαζομένου να βρει δουλειά.
Όταν περιορίζεται η κοινωνική προστασία, πρέπει να αυξάνεται αντίστοιχα η ευθύνη εκείνου που χαράσσει την πολιτική απασχόλησης.
Αλλιώς δεν μιλάμε για πολιτική ενεργοποίησης του ανέργου. Μιλάμε απλώς για μεταφορά του κινδύνου μείωσης θέσεων εργασίας από το κράτος στον εργαζόμενο.
*Ο Φώτης Αλεξόπουλος είναι Οικονομολόγος – Μέλος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος – Μέλος του Διοικητικού Επιμελητηρίου Ελλάδος
