Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή δεν είναι απλώς ανοχή, αλλά συνενοχή. Σήμερα νιώθω την ηθική και κοινωνική υποχρέωση να μιλήσω ανοιχτά και χωρίς περιστροφές.
Μιλώ μέσα από την καθημερινή μου εμπειρία ως Διοικήτρια της Νοσηλευτικής Μονάδας Κρεστένων, έχοντας πίσω μου χρόνια στην εκπαίδευση ως πρώην εκπαιδευτικός, αλλά πάνω απ’ όλα μιλώ ως μητέρα τριών παιδιών — παιδιών που μεγάλωσα θέτοντας πάντοτε αυστηρά και ξεκάθαρα όρια.
Στη Νοσηλευτική Μονάδα Κρεστένων ΓΝ Ηλείας, σε έναν χώρο ταγμένο στην ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου, ερχόμαστε αντιμέτωποι με κάποιες συμπεριφορές που πληγώνουν: έντονη αγένεια, έπαρση, απαξίωση και συχνά λεκτική βία. Φαινόμενα που δυστυχώς δεν αφορούν μόνο νέα παιδιά —τους αυριανούς πολίτες— αλλά και συμπολίτες μας χωρίς στοιχειώδη παιδεία και κοινωνική συνείδηση, ανθρώπους που θεωρούν ότι η έλλειψη σεβασμού είναι δικαίωμα.
Όλοι συνηθίζουμε εύκολα να κατηγορούμε «την εποχή», «την κρίση», «το σύστημα».
Ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από γενικότητες. Η κοινωνία είμαστε εμείς.
Και η ευθύνη βαραίνει πρωτίστως και κυρίως την οικογένεια: εμάς τους γονείς.
Γιατί ο αγενής, ο επιθετικός πολίτης του σήμερα υπήρξε κάποτε το παιδί ενός σπιτιού όπου δεν μπήκαν όρια. Και το νέο παιδί που επαναλαμβάνει αυτές τις συμπεριφορές, απλώς καθρεφτίζει όσα είδε και όσα του επιτράπηκαν.
Η παιδεία, η ευγένεια, το ήθος και ο σεβασμός δεν είναι θέμα πτυχίων· καλλιεργούνται μέρα με τη μέρα, μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Όταν κάποιος υψώνει τη φωνή ή το χέρι, όταν δεν σέβεται τον γιατρό, τον νοσηλευτή, τον εργαζόμενο που παλεύει για την υγεία του, δεν φταίει η «κακιά στιγμή». Φταίει η απουσία ουσιαστικής αγωγής και, πάνω απ’ όλα, η παντελής έλλειψη ορίων.
Ως μητέρα τριών παιδιών γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει να μεγαλώνεις παιδιά. Και λέω με απόλυτη βεβαιότητα ότι τα όρια δεν είναι αυστηρότητα· είναι η υπέρτατη πράξη αγάπης, σεβασμού και προστασίας. Το να μάθει ένας άνθρωπος ότι υπάρχει το «όχι», ότι οι πράξεις έχουν συνέπειες και ότι η ελευθερία του τελειώνει εκεί που αρχίζει η αξιοπρέπεια του άλλου, είναι το πρώτο και θεμελιώδες καθήκον της οικογένειας.
Ως εκπαιδευτικός έμαθα ότι το σχολείο μπορεί να δώσει γνώσεις, όμως το θεμέλιο της ψυχής και της συμπεριφοράς χτίζεται στο σπίτι. Κανένα σχολείο, καμία δομή και κανένας θεσμός δεν μπορεί να αναπληρώσει το κενό μιας οικογένειας που δεν έμαθε στα μέλη της να σέβονται.
Ας αναλάβουμε, λοιπόν, όλοι τις ευθύνες μας. Τα παιδιά μας και η κοινωνία μας δεν χρειάζονται παρατηρητές, ούτε ανθρώπους που δικαιολογούν την ασέβεια.
Χρειάζονται γονείς Παρόντες, με αρχές, παράδειγμα και το σθένος να βάζουν όρια.
Ας γίνει αυτός ο προβληματισμός αφορμή να αναρωτηθούμε τι παραδείγματα δίνουμε μέσα στα ίδια μας τα σπίτια. Γιατί από το σπίτι ξεκινά ο πολίτης του αύριο.
Καλημέρα σας,
καλή και ευλογημένη Κυριακή σε όλους μας
Η Αριστέα Παπαδοπούλου είναι Διοικήτρια της Νοσηλευτικής Μονάδας Κρεστένων και Εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής
