Φ. Νιάρχου: Θερινό σινεμά στην Καλίδονα (2013-2022)

Τον Μάιο του 2013, μετά τη σύμφωνη γνώμη του Διοικητικού Συμβουλίου Ζαχάρως, η οποία ελήφθη βάσει απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας, η Καλίδονα έγινε το μοναδικό χωριό στην Πελοπόννησο που απέκτησε δωρεάν θερινό κινηματογράφο.

Ο θερινός κινηματογράφος λειτουργούσε στην πλατεία του χωριού, την οποία ο Δήμος Ζαχάρως παραχωρούσε για τον σκοπό αυτό από την 1η Ιουνίου έως και τις 30 Σεπτεμβρίου κάθε έτους, μέχρι και το 2022.

Μια ανάρτηση με εικόνες από τον θερινό κινηματογράφο, από καλές φίλες που επισκέπτονταν το χωριό μας το καλοκαίρι, μου έδωσε την αφορμή να αναφερθώ σε αυτή τη δραστηριότητα, που δεν ήταν απλά μια οθόνη και μερικές καρέκλες. Ήταν κομμάτι της ζωής του χωριού, μια όμορφη συνήθεια, μια μικρή εστία πολιτισμού και συνάντησης ανθρώπων. Δημιουργήθηκε με μεράκι και αγάπη από ανθρώπους που πίστεψαν πως ακόμη και σε ένα μικρό χωριό ο πολιτισμός έχει θέση και αξία.

Και αυτό το έργο, αντί να συνεχιστεί και να τιμηθεί, δυστυχώς οδηγήθηκε στην κατάργηση. Όσοι ανέλαβαν να συνεχίσουν το έργο του Συλλόγου είχαν ασφαλώς κάθε δικαίωμα να επιλέξουν τον δρόμο που θεωρούσαν σωστό. Όμως άλλο δικαίωμα επιλογής και άλλο ασέβεια απέναντι σε όσα προϋπήρχαν.

Ο θερινός κινηματογράφος δεν φτιάχτηκε επειδή περίσσευαν τα χρήματα ή επειδή ήταν εύκολη υπόθεση. Φτιάχτηκε γιατί κάποιοι άνθρωποι πίστεψαν ότι ένα χωριό αξίζει να έχει πολιτισμό, όνειρο και μια όμορφη καλοκαιρινή βραδιά κάτω από τ’ αστέρια. Και τώρα έχουμε την πλατεία σκεπασμένη με λιόπανα, λες και είναι η αυλή του σπιτιού μας, και δεν βλέπουμε ούτε τα αστέρια.

Γιατί η ιστορία ενός τόπου δεν διαγράφεται επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι δεν τους ταιριάζει να τη συνεχίσουν. Και ο πολιτισμός δεν αρχίζει από εμάς κάθε φορά που αναλαμβάνουμε μια ευθύνη.

Γιατί Σύλλογος δεν σημαίνει «ξεκινάμε από την αρχή επειδή τώρα αποφασίζουμε εμείς». Σημαίνει συνέχεια, μνήμη, σεβασμός, παρακαταθήκη.

Δυστυχώς, τίποτε από αυτά.

Φυσικά, δεν είναι υποχρεωμένος κανένας να αγαπά ό,τι δημιούργησαν οι προηγούμενοι. Είναι όμως υποχρεωμένος, όταν παραλαμβάνει μια συλλογική προσπάθεια, να σέβεται την ιστορία της. Και αν κάτι δεν μας αρέσει, έχουμε κάθε δικαίωμα να το αλλάξουμε.

Δεν έχουμε όμως το δικαίωμα να σβήνουμε αθόρυβα όσα άλλοι δημιούργησαν με κόπο και ανιδιοτέλεια.

Ο θερινός κινηματογράφος ήταν κάτι μικρό για κάποιους. Αλλά για άλλους ήταν αναμνήσεις, ήταν παρέα, ήταν πολιτισμός, ήταν το χωριό μας, ήταν η πλατεία μας το καλοκαίρι.

Δεν υπήρχε πιο όμορφη εικόνα από το να βλέπεις τους ηλικιωμένους και τις ηλικιωμένες να έρχονται, να πιάνουν θέση για να δουν ταινίες παλιού κινηματογράφου. Πίνοντας την μπλε πορτοκαλάδα!