Επειδή διανύουμε την καυτή προεκλογική περίοδο, είναι γεγονός ότι το σκηνικό έχει γεμίσει με πολλούς μάγους. Όλοι αυτοί οι μάγοι, αντίθετα με τους τρεις (3) μάγους που τους οδηγούσε το άστρο της Βηθλεέμ, οδηγούνται από τον αέρα των εκλογών προς την εξουσία. Και τάζουν ακόμα και σιντριβάνια με κρασί στους ψηφοφόρους, όπως ο Καραγκιόζης, προκειμένου να τους δελεάσουν και πατάνε επάνω στις «ευαίσθητες χορδές τους», για να κάμψουν την αντίσταση όσων νιώθουν προδομένοι από την εξουσία, η οποία ευθύνεται για τις φωτιές, τον αφανισμό των περιουσιών και τη θραύση της οικονομικής αλυσίδας, αλλά και συγχρόνως για τα δάνεια ανόρθωσης της «καμένης» οικονομίας, που το ελληνικό δημόσιο εγγυήθηκε και μετά έστριψε στη γωνία, αφήνοντας τους πολίτες στο έλεος των τραπεζιτών. Και από εδώ αρχίζει η περιπέτεια των κόκκινων δανείων που οδήγησαν στη φτωχοποίηση χιλιάδες πολίτες και τις τράπεζες των μνημονίων σε αμύθητα κέρδη δισεκατομμυρίων.
Διπλή λοιπόν η ευθύνη του κράτους που ενέπλεξε τους πολίτες σ’ έναν δανεισμό με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου και μετά ήρε το πέπλο της προστασίας του και παρέδωσε τους πολίτες βορά στις τράπεζες, αυτές που με τα λεφτά των πολιτών στηρίχθηκαν με πέντε ανακεφαλαιοποιήσεις.
‘Έρχονται τώρα ως νέοι μάγοι, για πολλοστή φορά, οι πρόεδροι των επιμελητηρίων και ζητάνε από την κυβέρνηση έλεος για τους χειμαζόμενους πολίτες των πυρόπληκτων περιοχών Ηλείας, Αχαΐας, Μεσσηνίας, Λακωνίας, Αρκαδίας και Εύβοιας, με προτάσεις που βγάζουν μάτι.
Δηλαδή ζητάνε από το δημόσιο που φέρει ακέραια την ευθύνη για το μεγάλο αυτό λαϊκό ναυάγιο να δαμάσει τις τράπεζες και να επιβάλει μέτρα λύτρωσης για τους δανειολήπτες.
Σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό και το σίγουρο είναι ότι τα αισθήματα των προέδρων των επιμελητηρίων, των μνημονευθέντων νομών είναι ανάμικτα. Αλλά είναι φιλοκυβερνητικά και προσπαθούν με τις προεκλογικές τους κινήσεις υπέρ των κόκκινων δανειοληπτών να βοηθήσουν τη νυν κυβέρνηση στον δύσκολο αγώνα των εκλογών και άλλα είναι ειλικρινή προς την κατεύθυνση βοήθειας προς τους δανειολήπτες μέλη των επιμελητηρίων τους.
Ένα πράγμα όμως είναι σίγουρο, ότι οι ίδιοι, ως άνθρωποι της πολιτικής, δεν πιστεύουν ότι μπορεί να γίνει κάτι αλλά ο καθένας τους το προσπαθεί για μια φορά ακόμη, σε όποια κατηγορία των «μάγων» κι αν ανήκει. Και μόνο που το κάνει σημαίνει ότι γνωρίζει το πρόβλημα στην πραγματική του διάσταση και πόσο κοστίζει η πολιτική αυτή στον επιμελητηριακό θεσμό.
Και βέβαια θα πρέπει οι «καμένοι» της φοβερής φωτιάς της Βοιωτίας να παραδειγματιστούν από τους «καμένους» της Ηλείας και να μην τολμήσουν και να μην δελεαστούν και υποκύψουν σε κυβερνητικές προτάσεις για δάνεια με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου, γιατί σίγουρα θα είναι η δεύτερη παρτίδα θυμάτων των συστημικών τραπεζών με τις ευλογίες του ελληνικού δημοσίου.
Τώρα όσον αφορά την πραγματική βοήθεια, να μην τρέφουν φρούδες ελπίδες, αλλά να ηρεμήσουν, να κοιτάξουν πίσω τους, τι έγινε δηλαδή στις άλλες περιπτώσεις φυσικών καταστροφών και πώς οι υποσχέσεις είναι τέτοιες, όπως αυτές που είναι γραμμένες στο χιόνι και εξαφανίζονται με το λιώσιμο.
Δηλαδή οι προϋποθέσεις που θέτει το ελληνικό δημόσιο, μέσω των λειτουργών του για βοήθεια είναι τέτοιες, ώστε πολύ λίγοι μπαίνουν στο μέτρο.
Από την άλλη πλευρά η αρωγή της πολιτείας για αποζημιώσεις των επιχειρήσεων, λόγω καταστροφής των βιοτεχνικών, φυτικών και ζωικών τους εγκαταστάσεων και η αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος παραμένει στα χαρτιά, αφού η αναμονή όπως πραγματικά αποδεικνύεται είναι μακροχρόνια.
Περιμένετε στην ουρά και θα δείτε.
