«Δεκαεννέα χρόνια μετά, η Ηλεία βρίσκεται σε οριακό σημείο. Αναφερόμαστε σε έναν τόπο που μέτρησε απώλειες 35.000 κατοίκων και για μια αγορά που συρρικνώθηκε βίαια από τις πυρκαγιές, προτού έρθουν η οικονομική κρίση και η πανδημία. Τα πυρόπληκτα δάνεια, που αρχικά σχεδιάστηκαν ως χείρα βοηθείας, έχουν σήμερα μετατραπεί σε ανυπέρβλητο εμπόδιο για χιλιάδες επαγγελματίες και ανυποψίαστους εγγυητές.
Δεν ζητάμε χάρη, ζητάμε το δίκαιο. Ζητάμε για την Ηλεία την ίδια ευαισθησία και τα ίδια αντανακλαστικά που ορθώς επέδειξε η Πολιτεία στη Θεσσαλία μετά τον “Daniel”. Εκεί, η κρατική μέριμνα ήταν άμεση και αποφασιστική. Το ίδιο οφείλει να γίνει και εδώ, σε έναν τόπο που έχει δοκιμαστεί από φυσικές καταστροφές κατ’ επανάληψη.
Και δεν πρέπει να ξεχνάμε την ιστορική εκκρεμότητα με το “Ταμείο Μολυβιάτη”. Πόροι που συγκεντρώθηκαν από το υστέρημα του κόσμου για να αναστηθεί η καμένη Ηλεία, κατέληξαν στα δημόσια ταμεία, τη στιγμή που το κράτος έχει ήδη παρέμβει αποφασιστικά για τη στήριξη περιοχών, που αντιμετωπίζουν ειδικές αναπτυξιακές προκλήσεις, όπως η Δυτική Μακεδονία και η Αρκαδία, με αφορμή την απολιγνιτοποίηση. Διεκδικούμε, λοιπόν, ίση μεταχείριση και καθαρές λύσεις, για να μπορέσει η Ηλεία να σταθεί ξανά στα πόδια της.
Στο Επιμελητήριο είμαστε εδώ, παρόντες και αποφασισμένοι, για να συνδράμουμε την Πολιτεία στην εξεύρεση λύσεων, αλλά και για να διεκδικήσουμε όλα όσα αξίζουν στις επιχειρήσεις, την οικονομία και την κοινωνία του τόπου μας.»
