Μάκης Παρασκευόπουλος, πρώην δήμαρχος Πύργου

Ώρα απιέναι λοιπόν, Γιάννη. Ώρα να φεύγουμε και μόνο ο Θεός μπορεί να ξέρει τίνος ο πόνος, αυτού που φεύγει ή αυτών που μένουν, είναι πιο σκληρός και πιο αβάσταχτος. (…) Ο Γιάννης Μπούρης υπήρξε και θα συνεχίσει να υπάρχει στη ζωή μας, ως μια σπάνια, μοναδική παρουσία στη κοινότητα των ανθρώπων. Ο Γιάννης βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των αγώνων. Ηγετικό στέλεχος του Συλλόγου Ηλείων Φοιτητών, που είχε αναδειχθεί σε αντιδικτατορικό πόλο, θα οργανωθεί και θα αναπτύξει έντονη αντιδικτατορική δράση. Από την πρώτη στιγμή θα τοποθετηθεί στην Αριστερά και γρήγορα θα προσχωρήσει στην Ανανεωτική Αριστερά, τη δική του Αριστερά όπως έλεγε, με ανθρώπινο πρόσωπο, με ελευθερία και δημοκρατία. Από τα χρόνια εκείνα και μέχρι το τέλος της διαδρομής του, διαμόρφωσε μια αντίληψη κοινωνικής συμπεριφοράς με άξονες την προσφορά, την αξιοπρέπεια, το ήθος, την εντιμότητα, την ανιδιοτέλεια. Η ελευθερία της σκέψης και η αλήθεια αποτέλεσαν τη βάση της πολιτικής του στράτευσης.

Εξελίχθηκε σε κορυφαίο γιατρό ακτινολόγο, θέτοντας την εργασία του ως λειτούργημα στην υπηρεσία της κοινωνίας. Αλλά παράλληλα θα εξελιχθεί σε σημαντικό διανοούμενο, άνθρωπο των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών. Ιδιοφυής, λογοτέχνης και ποιητής χωρίς έργο, ζωγράφος χωρίς πίνακες, βαθύς γνώστης της οικονομίας, της πολιτικής ιστορίας και της γεωπολιτικής. Βαθύτατα ευαίσθητος στα όρια της ουτοπίας και ταυτόχρονα αυστηρά ορθολογιστής. Στωικός. Ψύχραιμος. Επέλεξε να ζήσει στον Πύργο και αφιέρωσε μεγάλα κομμάτια της ζωής του στα κοινά. Ιδρυτικό μέλος του Φιλοτεχνικού Ομίλου Πύργου που σε άνυδρες εποχές πότισε πνευματικά την πόλη. Εξέχον μέλος της δημοτικής μας παράταξης, της Νέας Πορείας και από τους πρωταγωνιστές της νίκης, είχε αναλάβει τα καθήκοντα του Συντονιστή του Δημοτικού Έργου.

Κοίταξα πάλι τη φωτογραφία στην ακτή του Ματζάκουρα. Στο τέλος της δεκαετίας του ‘70, θα ’τανε. Τότε που τα όνειρα ήσαν ακόμη ζωντανά. Κι όμως, τι κι αν τα οράματα της νιότης μας ξεθώριασαν. Τι κι αν οι σημαίες μας κατέβηκαν. Πεισματικά μας έδειξες το δρόμο για την αιώνια νιότη των ιδεών. Των ιδεών για μια στάση ζωής που κανένας βοριάς, καμιά αλλαγή των συνθηκών δεν μπορεί να κουρελιάσει.

Αυτόν της ατομικής αξιοπρέπειας, της προσφοράς και της ανιδιοτέλειας. Της δικαιοσύνης. (…) Οι φίλοι, οι σύντροφοι, οι συνοδοιπόροι, όλοι όσοι, όπως εσύ, δεν έμαθαν ν’ αλλάζουν το δέρμα τους ανάλογα με τις εποχές, θα κρατήσουν ανοικτό το δρόμο σου.

Χρήστος Γιαννικούλης, πρόεδρος Ιατρικού Συλλόγου Ηλείας

Σήμερα όλη η ιατρική κοινότητα αλλά και όλη η τοπική κοινωνία θρηνεί για την απώλεια ενός εκλεκτού ανθρώπου και συναδέλφου, του Γιάννη Μπούρη, ο οποίος με το ήθος, την επιστημονική κατάρτιση και την προσφορά του αφήνει ανεξίτηλο ίχνος στον κοινωνικό βίο μας αλλά και στον βίο κάθε ενός από εμάς προσωπικά, όσων είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε ως ιατρό, ως συνάδελφο και ως συμπολίτη. (…) Οι ιατρικές υπηρεσίες που πρόσφερε ο Γιάννης στους συνανθρώπους του ήταν πρωτίστως αυτές της κλασικής ακτινοδιαγνωστικής, του πρώτου και ιστορικότερου κλάδου της ειδικότητας της ακτινολογίας και γι΄αυτό ίσως του πλέον παραμελημένου. Πρόκειται για κλάδο που περιλαμβάνει εξετάσεις ταχείες, αποτελεσματικές, χαμηλού κόστους με ελάχιστη ακτινοβολία οι οποίες μπορούν να λύνουν τα χέρια των κλινικών ιατρών σε συγκεκριμένες περιπτώσεις χωρίς να χρειάζεται έτσι πάντα να καταφεύγουν όσον αφορά τους ασθενείς τους σε χρονοβόρες, δαπανηρές και με υψηλή επιβάρυνση ακτινοβολίας εξετάσεις ώστε να αποκτήσουν την διαγνωστική πληροφορία που χρειάζονται.

Για το λόγο και οι υπηρεσίες του συνάδελφου ήταν πολυτιμότατες τόσο για τους κλινικούς συναδέλφους του, για όλους εμάς δηλαδή, όσο και για τους ασθενείς καθώς διενεργούσε αυτές τις συγκεκριμένες εξετάσεις τις οποίες δύσκολα κάποιος σήμερα θα μπορούσε να βρει εκτός νοσοκομείου. Και τις διενεργούσε άριστα με απόλυτη επιστημονική επάρκεια, με απόλυτη ευστοχία στις ακτινολογικές διαγνώσεις του. Ήταν το ανιδιοτελές ενδιαφέρον του αυτό για τα κοινά και για την κοινωνία που τον έκανε εκτός των άλλων να ασχοληθεί επανειλημμένα και με τα κοινά του ιατρικού Συλλόγου, που τον έκανε να μην απουσιάζει από καμία Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας όπου πάντα με ευγένεια και παρρησία ταυτόχρονα εξέφραζε την άποψή του (…) Το πέρασμα του Γιάννη Μπούρη από την ύπαρξη αφήνει την ιατρική κοινότητα, την ιστορία και την κοινωνία της περιοχής μας πλουσιότερη με το παράδειγμα ενός ανθρώπου που έζησε μια ζωή άξια να την ζει κάθε άξιος ιατρός, κάθε αξιοπρεπής άνθρωπος.