Ο υδροβιότοπος στερεύει με εμφανή τα πρώτα σημάδια ξηρασίας – Συναγερμός για τις επιπτώσεις της παρατεταμένης ανομβρίας
Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η εικόνα που καταγράφεται στον υδροβιότοπο Καλοχωρίου, όπου η παρατεταμένη ξηρασία και οι υψηλές θερμοκρασίες έχουν αφήσει έντονα το αποτύπωμά τους στο φυσικό τοπίο.
Οι υδάτινες εκτάσεις έχουν περιοριστεί σημαντικά, με μεγάλα τμήματα του υγροτόπου να εμφανίζουν χαμηλή στάθμη νερού και εκτεταμένες περιοχές ξηρού εδάφους. Η απουσία επαρκών βροχοπτώσεων για μεγάλο χρονικό διάστημα, σε συνδυασμό με την αυξημένη εξάτμιση λόγω των θερμών συνθηκών, επιβαρύνει την κατάσταση και μεταβάλλει τη φυσική ισορροπία της περιοχής με το αποτέλεσμα να είναι ιδιαιτέρως εμφανές στις φωτογραφίες που ακολουθούν.
Ο υδροβιότοπος Καλοχωρίου αποτελεί έναν σημαντικό χώρο για τη φιλοξενία και την αναπαραγωγή πολλών ειδών που εξαρτώνται από την παρουσία νερού. Η μείωση των υδάτινων αποθεμάτων περιορίζει τους διαθέσιμους χώρους τροφοληψίας και ξεκούρασης για τα πουλιά και τους υπόλοιπους οργανισμούς του υγροτοπικού οικοσυστήματος.
Η ξεχωριστή λιμνοθάλασσα Καλοχωρίου
Αποτελεί την βόρεια πύλη του Εθνικού Πάρκου και βρίσκεται σε απόσταση μόλις 8 χλμ. από την πόλη της Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για έναν παράκτιο υγρότοπο με ξεχωριστό ενδιαφέρον. Παρότι βρίσκεται στις παρυφές ενός μεγάλου αστικού κέντρου και δέχεται σημαντικές πιέσεις, είναι μία από τις πιο σημαντικές περιοχές του Εθνικού Πάρκου, καθώς φιλοξενεί μεγάλους αριθμούς πουλιών και άλλων οργανισμών, όλες τις εποχές του χρόνου. Συχνά καταφεύγουν στη λιμνοθάλασσα μεγάλοι αριθμοί φοινικοπτέρων, των γνωστών φλαμίνγκο, που βρίσκουν άφθονη τροφή στα αβαθή νερά της. Η λιμνοθάλασσα προσφέρει εντυπωσιακές εικόνες, με τα πουλιά να τρέφονται στα νερά της και στο βάθος το αστικό τοπίο και οι γερανοί του λιμανιού της Θεσσαλονίκης. Η περίπτωση της λιμνοθάλασσας Καλοχωρίου είναι μοναδική στην Ελλάδα, καθώς πρόκειται για έναν «νέο» υγρότοπο που δημιουργήθηκε σταδιακά από τα μέσα της δεκαετίας του ’60, ως αποτέλεσμα της καθίζησης του εδάφους που προκλήθηκε από την υπεράντληση νερών από τους υπόγειους υδροφορείς σε συνδυασμό με τη χαλαρή σύσταση του εδάφους.
Πριν την εκτροπή του ποταμού Αξιού, το 1934, η περιοχή καλύπτονταν από εκτεταμένα έλη. Την περίοδο 1955 – 1980 η Εταιρεία Ύδρευσης Θεσσαλονίκης έκανε πολλές γεωτρήσεις στην περιοχή του Γαλλικού ποταμού για την υδροδότηση της πόλης της Θεσσαλονίκης, ενώ το ίδιο διάστημα έγιναν πολλές ακόμη γεωτρήσεις από ιδιώτες. Ως αποτέλεσμα, ο υπόγειος υδροφόρος ορίζοντας της περιοχής έπεσε κατά 36 μέτρα από το 1976. Εξαιτίας και της χαλαρής σύστασής του, το αργιλώδες έδαφος υποχώρησε σε διάφορα σημεία της λιμνοθάλασσας σε βάθος έως και 3-4 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας! Στη «λεκάνη» που σχηματίστηκε δημιουργήθηκε η σημερινή λιμνοθάλασσα από το θαλασσινό νερό που διεισδύει υπογείως, αλλά και από τα όμβρια ύδατα του οικισμού του Καλοχωρίου. Στη δημιουργία της λιμνοθάλασσας συνέβαλε και η κατασκευή του παράκτιου αναχώματος, το 1976, για την προστασία του οικισμού του Καλοχωρίου από ενδεχόμενες πλημμύρες. Ο πυθμένας της λιμνοθάλασσας βρίσκεται 0,5 – 1 μέτρο κάτω από τη θάλασσα. Το φαινόμενο της καθίζησης είναι ορατό και στην εκβολή του Γαλλικού ποταμού, όπου μπορεί κανείς να δει τους τηλεφωνικούς στύλους μέσα στη λιμνοθάλασσα, εκεί που άλλοτε ήταν βοσκότοπος.
