Ο Χρήστος Μάντεσης από το Σκλήβα Ζαχάρως μιλάει στην Πρωινή για το σπάνιο κοινωνικό του ρεκόρ στις αιμοδοσίες

Συνέντευξη Πρωινή

«Πρώτη φορά έδωσα αίμα στο σχολείο, σε εποχή που δεν ήταν εύκολο με τον τότε εξοπλισμό των νοσοκομείων. Όμως σε μια φτωχή κοινωνία πιστεύαμε ότι έτσι βοηθάς αυτόν που έχει ανάγκη. Ξανάδωσα αίμα στα δεκαεννιά μου. Με είχε συνταράξει ένα τροχαίο ενός δικυκλιστή στην παλιά Εθνική Οδό με έναν δικυλιστή, που έπεσε με τη μηχανή και έβγαλε το κράνος του. Τότε δεν ήξερε ο κόσμος ότι είναι λάθος να το βγάλεις και έχανε αίμα. Από τότε μέχρι σήμερα δίνω αίμα τακτικά ή όποτε με χρειαστούν. Για πολλά χρόνια έδινα τέσσερις φορές τον χρόνο, αλλά τώρα πλέον δίνω μία με δύο φορές. Σήμερα έχω φτάσει τις εβδομήντα δύο εθελοντικές αιμοδοσίες!»

Με αυτά τα λόγια μοιράζεται σήμερα στην «Πρωινή» τις σκέψεις του για το ενδεχομένως σπάνιο ρεκόρ που κατέχει ο 63χρονος Χρήστος Μάντεσης, επί δεκατρία χρόνια πρόεδρος στην ΤΚ Σκλήβα (Μηλέα επίσημα) και για πάνω από δέκα χρόνια εθελοντής διασώστης στο Κέντρο Υγείας Ζαχάρως και στη Διασωστική Ομάδα Ηλείας, στην οποία παραμένει ενεργός μέχρι και σήμερα.


Πώς έγινε βίωμα η εθελοντική αιμοδοσία

Όπως μας εξηγεί, η… σπίθα του εθελοντισμού υπήρχε πάντα μέσα του, από τα παιδικά και σχολικά χρόνια στη Ζαχάρω της δεκαετίας του ΄70.

«Πάντα ήμουνα ο “γιατρός” του σχολείου και πάντα ήθελα να βοηθάω και να προσφέρω τις πρώτες βοήθειες. Ήμουν αυτός που έτρεχε πρώτος σε έναν συμμαθητή που είχε τραυματιστεί και πονούσε. Τότε δεν υπήρχε η έννοια της εθελοντικής αιμοδοσίας. Το έκανες αν το χρειαζόταν ένας συγγενής που είχε ανάγκη, αλλά θυμάμαι ότι τότε υπήρχαν πιο πολλοί πρόθυμοι εθελοντές να αιμοδοτήσουν», θυμάται με μια δόση νοσταλγίας και αποδίδει εκείνη την προθυμία στις δύσκολες συνθήκες που επικρατούσαν τότε στην ελληνική επαρχία.

«Στην κοινωνία υπήρχε φτώχεια. Κι εγώ προέρχομαι από φτωχή οικογένεια και αυτό που έμαθα, μεγαλώνοντας στο χωριό, είναι πως ο φτωχός πάντα βοηθάει τον φτωχό. Ένας τρόπος βοήθειας ήταν η εθελοντική αιμοδοσία, παρότι οι μέθοδοι της αιμοδοσίας ήταν πιο δύσκολες τότε. Σήμερα που είναι πιο εύκολα, η νεολαία δυστυχώς δεν δείχνει ενδιαφέρον».

Ο Χρήστος Μάντεσης πήγε σχολείο αρχικά στη Ζαχάρω και μετά αποφοίτησε από το Επαγγελματικό Σχολείο στον Πύργο. Ακολούθησαν σπουδές στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική σχολή Αθηνών και στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, με παράλληλη ενασχόληση με τη Βυζαντινή μουσική.

Στα χρόνια των σπουδών στην Αθήνα, έγινε ακόμα πιο τακτικός εθελοντής αιμοδότης, επισκεπτόμενος διαρκώς τα νοσοκομεία της πρωτεύουσας.

«Πήγαινα συνέχεια για αιμοδότηση, και στο ΝΙΜΙΤΣ και στα στρατιωτικά νοσοκομεία που είχαν τότε και τις υποδομές. Τότε ξεκίνησα να δίνω τρεις και τέσσερις φορές ετησίως και το συνέχισα για δεκαετίες ακόμα και όταν επέστρεψα στην Ηλεία», ανέφερε.

Στόχος η ευαισθητοποίηση των νέων

Η επιστροφή του στην Ηλεία συνδυάστηκε με πρωτοβουλίες ενεργοποίησης των συμπολιτών του και την ίδρυση σωματείων και συλλόγων που οργανώνουν εθελοντικές αιμοδοσίες.

«Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο σύλλογος στο Ξηροχώρι. Έχει δώσει πάρα πολλές μονάδες αίματος σε συνεργασία με την Πάτρα, έρχονται εκεί και προσφέρουν, οπότε αν κάποιος χρειαστεί και στην περιοχή μας, αμέσως μπορεί να πάρει εμένα ή τον πρόεδρο Αντώνη Δημητρόπουλο τηλέφωνο για να βοηθήσουμε», επισημαίνει ο Χρήστος Μάντεσης, στεκόμενος όμως στην ανάγκη μακροπρόθεσμων λύσεων.

«Η ουσία είναι -και αυτό επιδιώκω- να φέρουμε τη νεολαία πιο κοντά μας και να δίνει αίμα πιο τακτικά. Δυστυχώς, όμως, οι περισσότεροι που έρχονται, θέλουν να δώσουν, αλλά όταν το βράδυ έχουν πει ποτό, τι αίμα να δώσουν…»

Ο Χρήστος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον, επισημαίνοντας ότι πρέπει να διαμορφωθεί κουλτούρα εθελοντικής αιμοδοσίας.

«Δυστυχώς βλέπουμε ότι οι περισσότεροι ενδιαφέρονται να δώσουν αίμα μόνο όταν τύχει κάτι στον εαυτό τους και στους συγγενείς τους, στον γονιό τους κλπ. Από εκεί και πέρα δεν δίνουν σημασία. Νομίζουν ότι το αίμα παράγεται από μόνο του ή από κάτι άλλο, αλλά δεν είναι έτσι. Δυστυχώς αναγκαζόμαστε πλέον να κάνουμε εισαγωγές 25-30.000 φιάλες αίματος από Ελβετία, οι οποίες δεν φτάνουν συνήθως. Ειδικά για την ομάδα μηδέν αρνητικό, όλο και λιγοστεύουν οι εθελοντές αιμοδότες».

Παράλληλα υπογραμμίζει τη σημασία ευαισθητοποίησης των παιδιών και των εφήβων μέσα από τα σχολεία, ώστε μακροπρόθεσμα να διαμορφωθεί συνείδηση εθελοντή αιμοδότη, δηλώνοντας πρόθυμος να βοηθήσει.

«Ίσως να πρέπει να γίνει περισσότερη ενημέρωση στα σχολεία και από μας. Εγώ είμαι διατεθειμένος οποιαδήποτε στιγμή να μιλήσω στα παιδιά. Προσέφερα ως εθελοντής και διασώστης τις υπηρεσίες μου στο Κέντρο Υγείας Ζαχάρως επί 15 χρόνια και είδα πόσο δύσκολο είναι να χρειάζεσαι άμεσα αίμα και να προσπαθείς με χίλια προβλήματα και δυσκολίες να βρεις συγγενείς και φίλους και να μην μπορούν να δώσουν αίμα επειδή είχαν κάποιο πρόβλημα η έπαιρναν κάποια φάρμακα»,

Κλείνοντας τη συζήτησή μας, ο Χρήστος Μάντεσης απευθύνει κάλεσμα σε όλους τους πολίτες να γίνουν εθελοντές αιμοδότες, υπογραμμίζοντας και την ψυχολογική διάσταση.

«Το να δίνεις αίμα και να ξέρεις ότι σώζεις έναν συμπολίτη του, σε χαροποιεί. Εγώ “πετάω” ψυχολογικά μετά από κάθε αιμοδοσία γιατί η σκέψη ότι βοηθάω κάποιον που το χρειάζεται, λειτουργεί ευεργετικά μέσα μου. Δεν ξέρω για πόσο χρόνια ακόμα θα μπορώ, αλλά πριν από μερικές ημέρες έφτασα τις 72. Μακάρι να φτάσω και τις εκατό!».