Σπύρος Στάβερης
Από συνέντευξη του Κάρλο Αντσελότι στη Gazzetta dello Sport: “Ο Μπερτολούτσι τον έκανε να πιστέψει ότι ήμουν ένας φροντιστής σκηνής που μόλις είχε προσληφθεί από το συνεργείο του. Εκείνος είχε τόσο μεγάλη επιθυμία να παίξει που παρέβλεψε το ψέμα. Η ομάδα του ήταν πανέμορφη”.
Από συνέντευξη του Κάρλο Αντσελότι στη Gazzetta dello Sport: “Ο Μπερτολούτσι τον έκανε να πιστέψει ότι ήμουν ένας φροντιστής σκηνής που μόλις είχε προσληφθεί από το συνεργείο του. Εκείνος είχε τόσο μεγάλη επιθυμία να παίξει που παρέβλεψε το ψέμα. Η ομάδα του ήταν πανέμορφη“.
Στις 16 Μαρτίου 1975, στη Cittadella της Πάρμα, βρέθηκαν αντιμέτωποι σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου ο Κάρλο Αντσελότι και ο Πιερ Πάολο Παζολίνι. Έπαιξαν σε έναν αγώνα που διοργανώθηκε ανάμεσα στα κινηματογραφικά συνεργεία των ταινιών 1900 και Σαλό, ή 120 Μέρες στα Σόδομα. Έναν αγώνα που είχε διηγηθεί η Il Fatto Quotidiano πριν από λίγο καιρό. Σήμερα (19-03-21) η Gazzetta dello Sport ζητά από τον Κάρλο Αντσελότι να τον θυμηθεί. Εκείνος, εκείνη την εποχή, δεν ήταν ούτε 16 ετών και έπαιζε ως σέντερ φορ στους Allievi της Πάρμα. Επιλέχθηκε από τον Μπερτολούτσι, ο οποίος για την περίσταση έκανε τον προπονητή.
Στο τέλος του σαββατιάτικου αγώνα του, διηγείται ο Αντσελότι, ένας διοικητικός παράγοντας του συλλόγου τού είπε ότι την επόμενη μέρα θα έστελνε να τον πάρουν για να κάνει κάτι στη Cittadella.
“Ρώτησα τι ήταν αυτό. Μου εξήγησε για την αναμέτρηση ανάμεσα στον Μπερτολούτσι και τον Παζολίνι, αλλά εγώ δεν ήξερα καν ποιοι ήταν. Συμφώνησα να το κάνω“.
Μόλις έφτασαν στο γήπεδο, ο Μπερτολούτσι παρουσίασε τον Αντσελότι και τον συμπαίκτη του από την ομάδα των Allievi ως δύο φροντιστές σκηνής που είχαν προσληφθεί πρόσφατα από το συνεργείο.
“Δεν το πίστεψε. Κατάλαβε αμέσως ότι δεν ήταν όλα καθαρά, αλλά είχε τόσο μεγάλη επιθυμία να παίξει που παρέβλεψε αυτό το ψέμα. Εκείνοι, η ομάδα του Παζολίνι εννοώ, ήταν πανέμορφοι μέσα στις ολοκαίνουργιες, κατακόκκινες και μπλε στολές τους. Εκείνος φορούσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού στο αριστερό του μπράτσο“.
Θυμάται τον αγώνα.
“Αν θέλετε να μάθετε πως παίζαμε, ένα σας λέω: η μπάλα στον καλύτερο παίκτη και ας καθαρίσει αυτός. Εκείνη την εποχή έτσι γινόταν, δεν υπήρχε ούτε 4-4-2 ούτε 4-3-3, αλλά ήταν όμορφα: μάνα μου, πόσο όμορφα ήταν! Υπήρχε απόλυτη ελευθερία. Εμείς, χάρη σε μένα και τον συμπαίκτη μου από τις ακαδημίες της Πάρμα, είχαμε το πάνω χέρι. Φυσικό ήταν. Νικήσαμε και ο Μπερτολούτσι ήρθε να μας ευχαριστήσει επειδή η συμβολή μας ήταν καθοριστική“.
Ο Παζολίνι δεν το πήρε καλά, συν τοις άλλοις είχε τραυματιστεί.
“Είχε σκοτεινιάσει το πρόσωπό του, επειδή κιόλας είχε χτυπήσει. Νομίζω ότι του είχαν κάνει ένα άσχημο φάουλ και ότι κούτσαινε. Ξέρω ότι όταν μας απένειμαν το κύπελλο, εκείνοι της αντίπαλης ομάδας, δηλαδή εκείνοι του Παζολίνι, είχαν ήδη εξαφανιστεί. Δεν ξέρω, θα ήταν θυμωμένοι…“
Υπήρχαν μόνο 10 άτομα για να δουν τον αγώνα. Έκανε κρύο.
“Κάποιοι δεν κοίταζαν καν το γήπεδο: κάθονταν στο κιόσκι και έτρωγαν το κολατσιό τους. Μερικοί συνταξιούχοι έβγαζαν βόλτα τον σκύλο τους. Δεν ήταν όπως τώρα, που όλοι βγαίνουν για τρέξιμο, ακόμα και νωρίς το πρωί. Ήταν ένας αγώνας φάντασμα, αυτό ακριβώς. Αν γινόταν σήμερα μια τέτοια αναμέτρηση, με δύο τόσο διάσημους σκηνοθέτες, θα είχαμε το λιγότερο απευθείας τηλεοπτική μετάδοση, ρεπόρτερ στο αγωνιστικό χώρο και όλα τα σχετικά. Τότε, αντιθέτως, τίποτα. Σηκώσαμε το κύπελλο, μας έβγαλαν μερικές φωτογραφίες και μετά πήγαμε να κάνουμε ντους στα αποδυτήρια του ξενώνα νέων. Έκανε ψωφόκρυο“.
Η ομάδα του Αντσελότι φορούσε “εκκεντρικές” φανέλες.
“Ένα μωβ ηλεκτρίκ, γυάλιζαν. Υπήρχε η λέξη “Novecento” διαγώνια, στο μπροστινό μέρος. Είπαν ότι τις είχε σχεδιάσει ειδικά η ενδυματολόγος του Μπερτολούτσι. Μπορεί, εγώ ξέρω ότι ήμουν συνηθισμένος σε πιο διακριτικά χρώματα. Η ομάδα του Παζολίνι, αντίθετα, ήταν σαφώς πιο κομψή, αλλά στο ποδόσφαιρο, τότε όπως και σήμερα, κερδίζει όποιος στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα, όχι όποιος κάνει επίδειξη αισθητικής…“
Ένα από τα γκολ του παιχνιδιού το σημείωσε ο Αντσελότι.
“Έβαλα γκολ. Το πώς, δεν το θυμάμαι. Πάντως το πανηγύρισα. Ήμουν παιδί, ήταν λογικό, ακόμα κι αν επρόκειτο για έναν αγώνα μεταξύ φίλων“.
