Παλιότερα, όταν οι δήμοι βρίσκονταν ακόμη στα σπάργανα από πλευράς μηχανολογικού εξοπλισμού, δηλαδή μηχανημάτων έργων και μεταφορικών μέσων, μπορώ, ως γνώστης του αντικειμένου, να δηλώσω ότι τα έργα που αφορούσαν άμεσα τη ζωή των πολιτών και το περιβάλλον γενικότερα, και είχαν σχέση με τη θερινή περίοδο και τις παραλίες ειδικότερα, ήταν προγραμματισμένα και επιτυχημένα, παρά το σχετικά μικρό οικονομικό τους αποτύπωμα.
Θυμάμαι, λοιπόν, τις εργολαβίες καθαρισμού των παραλιών από τη Ζαχάρω έως το Κατάκολο από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ηλείας, αλλά και τα παγκάκια που είχαν τοποθετηθεί κατά μήκος της παραλίας, από τον Αλφειό έως το Κατάκολο.
Δεν ξεχνώ, όμως, και τις προσωπικές πρωτοβουλίες τοπικών προέδρων, όπως εκείνη του Σάκη Κερπινιώτη, προέδρου των Σαβαλίων, ο οποίος είχε διαμορφώσει την όμορφη παραλία της περιοχής, καθώς και του προέδρου του Κάτω Σαμικού, Παναγιώτη Αλέρτα, ο οποίος με τον ιδιόκτητο ελκυστήρα του καθάριζε κάθε καλοκαίρι την παραλία. Θυμάμαι ακόμη τις πρωτοβουλίες του Λιμενικού Ταμείου Κατακόλου, το οποίο μετέφερε άμμο για τη δημιουργία παραλίας στις «Πλάκες», ώστε οι τουρίστες της κρουαζιέρας να μπορούν να απολαύσουν ένα σύντομο μπάνιο.
Σήμερα, όμως, παρά τη διόγκωση του τουριστικού ρεύματος και της κρουαζιέρας, που μας αφορά άμεσα, παρά την ύπαρξη περισσότερων μηχανημάτων έργων στους δήμους και παρά το ισχυρότερο οικονομικό υπόβαθρο, οι τοπικές παραλίες παραμένουν, λίγο πριν από την έναρξη του Ιουνίου, σε άθλια κατάσταση.
Χιλιάδες τόνοι καλαμιών και κορμών δέντρων έχουν συσσωρευθεί, κυρίως στην παραλία από τις εκβολές του Αλφειού έως το Κατάκολο, δημιουργώντας μια έντονα αντιαισθητική εικόνα. Παράλληλα, η πρόσβαση στην παραλία μέσω των υπαρχουσών διόδων έχει καταστεί ιδιαίτερα δύσκολη, καθώς η χαμηλότερη στάθμη της παραλίας σε σχέση με τους αμμόλοφους των αιολικών αποθέσεων επέτρεψε στη θάλασσα να εισχωρήσει βαθύτερα στη χερσαία ζώνη, συσσωρεύοντας ακόμη μεγαλύτερες ποσότητες καλαμιών, ριζών και κορμών.
Το τραγικότερο, όμως, είναι ότι σε μεγάλο τμήμα της παραλίας, από την Κυανή Ακτή, την Αγία Παρασκευή και τα Λέτρινα έως τη Σαρακίνα και τη Σπιάντζα, το κύμα, κατά την υποχώρησή του προς τη θάλασσα, παρέσυρε εκατομμύρια κυβικά μέτρα άμμου. Ως αποτέλεσμα, έχει δημιουργηθεί σήμερα υψομετρική διαφορά μεγαλύτερη των δύο μέτρων μεταξύ της παραλίας και των θινών, γεγονός που καθιστά αδύνατη την άμεση πρόσβαση στην ακτή για χιλιάδες ιδιοκτήτες και επισκέπτες. Για τον λόγο αυτό, οι λουόμενοι αναγκάζονται να αναζητούν διέξοδο μέσα από τις θίνες προς τον πλησιέστερο δρόμο, ο οποίος όμως, στα σημεία εξόδου προς την παραλία, είναι φραγμένος από μεγάλες αποθέσεις φερτών φυτικών υλικών και σκουπιδιών κάθε είδους.
Δοθείσης, λοιπόν, αυτής της κατάστασης, θα έπρεπε να έχει πραγματοποιηθεί, πριν από την έναρξη της αντιπυρικής περιόδου, η συλλογή των υλικών αυτών με μηχανήματα και η απομάκρυνση ή διαχείρισή τους σε κατάλληλους χώρους.
Αυτό, όμως, δεν έγινε. Και σήμερα οποιαδήποτε προσπάθεια συλλογής τους προσκρούει σε δύο σοβαρά προβλήματα: αφενός στη συλλογή και φόρτωσή τους σε φορτηγά, τα οποία πλέον δεν μπορούν να κινηθούν στην ξηρή άμμο, και αφετέρου στην εξεύρεση κατάλληλου και αποδεκτού χώρου συγκέντρωσής τους, ενδεχομένως για καύση, εν μέσω της αντιπυρικής περιόδου.
Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και ιδιαίτερα σοβαρό. Η λύση που διαφαίνεται είναι εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι αδύνατη, καθώς οι τοπικοί φορείς, αρμόδιοι και αναρμόδιοι, περιορίζονται στο να σηκώνουν τους ώμους τους μπροστά στο μέγεθος της κατάστασης.
