Γράφει ο Σταμάτης Λύκος
Ευχάριστη διαπίστωση αποτελεί τα τελευταία χρόνια η αυξανόμενη κινητικότητα και η διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία επιστροφής σε συνήθειες παλαιότερων χρόνων, όπως αυτή της δυναμικής επανόδου των δίσκων βινυλίου στη ζωή μας.Η θλιβερή εικόνα, όμοια με εκείνης των βιβλίων, των πεταγμένων άλμπουμ μουσικής στα πεζοδρόμια δίπλα στα σκουπίδια, γίνεται όλο και σπανιότερη και αυτό θα πρέπει να μας ευχαριστεί.
Όλοι όσοι μεγαλώσαμε με ακούσματα από δίσκους βινυλίου,θυμόμαστε πάντα νοσταλγικά και με ευχαρίστηση εκείνη την περίοδο,γιατί μέσα από μια μυσταγωγία που ξεκινούσε από τη διαδικασία αναζήτησης μέχρι και την πρώτη ακρόαση στα κινητά κυρίως πικάπ εκείνης της εποχής, δημιουργήσαμε παρέες, δυνατές φιλίες,φλερτάραμε, μάθαμε τον διάλογο, ανταλλάξαμε απόψεις, γεννήθηκαν οι πρώτοι κοινωνικοί προβληματισμοί, μα το κυριότερο υπήρξε εκείνο το άγνωστο σε πολλούς σήμερα, περιβάλλον χαράς, ξεγνοιασιάς, δημιουργίας όμορφων συναισθημάτων, συντροφικότητας.
Σε αυτούς τους απαίδευτους καιρούς, ας είναι το βινύλιο αφορμή να “στροφάρουν” οι διαδικασίες, να παρθούν αποφάσεις που θα εμπλουτίζουν τα εκπαιδευτικά προγράμματα, προσφέροντας τη γνωριμία με την ακρόαση βινυλίου και τη μελέτη της ιστορίας του στα πλαίσια της μουσικής παιδείας, καθιστώντας αυτήν ευρύτερη και πιο ενδιαφέρουσα στους νέους.
Αναζητώντας τους δίσκους βινυλίου στα γνωστά στους παλαιότερους δισκάδικα, στα αγαπημένα βίνυλ – παζάρια και στις υπαίθριες αγορές ανοίγει μια διαδρομή γνωριμίας με το σύνολο σχεδόν των καλών τεχνών, όπως η ποίηση, η λογοτεχνία, η ζωγραφική, το θέατρο, η μουσική.
Αγοράζουμε βινύλια, ακούμε μουσικές,καλές ακροάσεις….
