Με την έλευση της άνοιξης και τις επιπτώσεις του πολέμου να «τσακίζουν» κάθε αγοραστική δύναμη, οι πολίτες εξουθενωμένοι,από την ακρίβεια, τα καθηλωμένα εισοδήματα, και τις ανισότητες, παρακολουθούν την κυβέρνηση της ΝΔ και τους όψιμους υποστηριχτές της, να υλοποιεί συστηματικά ένα σχέδιο κοινωνικής αποσάθρωσης.. Η εκτίναξη του κόστους ζωής έχει φέρει σε πολύ δύσκολη θέση το σύνολο της κοινωνίας.
Οι διεθνείς γεωπολιτικές εξελίξεις και ιδιαίτερα η κλιμάκωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή, με επίκεντρο το Ιράν, επιβαρύνουν περαιτέρω την οικονομία, επηρεάζοντας άμεσα τις τιμές ενέργειας, καυσίμων και βασικών αγαθών. Η άνοδος του ενεργειακού κόστους μεταφέρεται στην παραγωγή, στις μεταφορές και τελικά στο ράφι, εντείνοντας την ακρίβεια και περιορίζοντας ακόμη περισσότερο την αγοραστική δύναμη των πολιτών. Σε οικονομίες όπως η ελληνική, όπου τα εισοδήματα παραμένουν χαμηλά και η κοινωνική προστασία περιορισμένη, οι επιπτώσεις γίνονται ακόμη πιο αισθητές για τα νοικοκυριά. Την ίδια στιγμή, αντί η κυβέρνηση να επικεντρώνεται ουσιαστικά στην αντιμετώπιση της ακρίβειας και στην προστασία της αγοραστικής δύναμης των πολιτών, επιλέγει να δίνει προτεραιότητα σε μια ατζέντα μιλιταριστικών επιλογών και γεωστρατηγικών αναλύσεων.
Σε μια περίοδο όπου τα νοικοκυριά δυσκολεύονται να καλύψουν βασικές ανάγκες, η μετατόπιση της δημόσιας συζήτησης προς ζητήματα στρατιωτικής ισχύος και γεωπολιτικών ανταγωνισμών δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τις πραγματικές προτεραιότητες της πολιτικής. Η ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, η στήριξη της Δημόσιας Υγείας και Παιδείας και η αντιμετώπιση της ακρίβειας θα όφειλαν να αποτελούν τον βασικό άξονα κάθε δημόσιας πολιτικής που επιδιώκει σταθερότητα και προοπτική για την κοινωνία.
Η Ν.Δ έχει επενδύσει στη ρητορική του κινδύνου, της αβεβαιότητας και του φόβου. Θέλει να παρουσιάσει την δεξιά ολιγαρχία σαν συνώνυμο του πατριωτισμού. Η αγορά έχει αφεθεί στα παιχνίδια των κερδοσκόπων και η κοινωνία φοβική, χωρίς εμπιστοσύνη στο κράτος και στους θεσμούς, ανήμπορη να αντιδράσει, παρακολουθεί τις εξελίξεις.
Αυτή η πολιτική αποσάθρωσης βρίσκει έδαφος και στην αδυναμία του προοδευτικού χώρου να λειτουργήσει ως συλλογικός εκφραστής των κοινωνικών αναγκών. Όσο η κοινωνία παραμένει κατακερματισμένη, εγκλωβισμένη σε ένα ελεγχόμενο «μιντιακό» περιβάλλον, τόσο η καθημερινότητα μας, θα ολισθαίνει χωρίς αντίδραση, χωρίς μέλλον.
Απέναντι σε μια κυβέρνηση που έχει αποδείξει ότι υπηρετεί συστηματικά τα συμφέροντα των λίγων εις βάρος των πολλών, που ιδιωτικοποιεί τη δημόσια περιουσία, υποβαθμίζει την Υγεία και την Παιδεία, απαξιώνει την εργασία, την ασφάλεια και εντείνει τις κοινωνικές ανισότητες, η απάντηση δεν μπορεί να είναι αποσπασματική ή κατακερματισμένη. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν ηττάται με επικοινωνιακά τεχνάσματα, προσωποπαγή κόμματα, αλλά με κοινωνική και πολιτική συσπείρωση.
Η ενεργοποίηση των κοινωνικών δυνάμεων δεν είναι ζήτημα μίας ή ενός χαρισματικού ηγέτη, ούτε κομματικών ισορροπιών, ούτε «επιτροπής σοφών» και «συνεδρίων». Είναι κοινωνική αναγκαιότητα που γεννιέται από τα κάτω, από την καθημερινή εμπειρία των ανθρώπων που βλέπουν τη ζωή τους να δυσκολεύει, τα δικαιώματά τους να συρρικνώνονται και το μέλλον να γίνεται πιο αβέβαιο.
Η επανένωση των κοινωνικών- προοδευτικών δυνάμεων οφείλει να ξεκινήσει από τη βάση: από τους εργαζόμενους, τους νέους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους, τους ανθρώπους που βιώνουν άμεσα τις συνέπειες αυτής της πολιτικής. Από τους χώρους εργασίας, τους συλλόγους, τις γειτονιές, τα κινήματα αλληλεγγύης, τα αμφιθέατρα τα πεζοδρόμια και τις πλατείες. Από τα μπλόκα της αγροτιάς του χειμώνα. Εκεί όπου οι διαχωριστικές γραμμές των κομμάτων χάνουν τη σημασία τους μπροστά στις κοινές ανάγκες και τα κοινά προβλήματα.
Η κοινωνία έχει ήδη ωριμάσει περισσότερο από τις ηγεσίες. Υπάρχει διάχυτη η απαίτηση στον προοδευτικό χώρο για συνεργασία, για κοινό βηματισμό, για ένα ελάχιστο προγραμματικό πλαίσιο που να υπερασπίζεται την ειρήνη, τη δημοκρατία, το κοινωνικό κράτος, τη Δημόσια Υγεία και Παιδεία, την αξιοπρεπή εργασία, την ισότητα,την ασφάλεια και τη δικαιοσύνη. Αυτό το αίτημα δεν μπορεί να αγνοείται ούτε να υπονομεύεται από μικροκομματικούς ανταγωνισμούς και προσωπικές φιλοδοξίες. Η ενότητα δεν επιβάλλεται από τα πάνω, ούτε χτίζεται με συμφωνίες κλεισμένων γραφείων. Χτίζεται μέσα από τη συμμετοχή, τον διάλογο, τον σεβασμό στη διαφορετικότητα και την κοινή δράση. Μέσα από την αναγνώριση των λαθών του παρελθόντος και τη δέσμευση για μια άλλη πολιτική, που θα έχει στο επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι τα κέρδη.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, απαιτείται ένα πλατύ, δημοκρατικό, κοινωνικό μέτωπο που θα δώσει ελπίδα και προοπτική. Ένα μέτωπο που θα γεννηθεί από την κοινωνία και θα εκφράσει την ανάγκη για πραγματική αλλαγή. Γιατί μόνο όταν η ενότητα γίνει υπόθεση των πολλών, μπορεί να αποτελέσει δύναμη ανατροπής.
*O Σωκράτης Σωτηρόπουλος είναι πλειοψηφών σύμβουλος και μέλος της εκτελεστικής επιτροπής νομαρχιακού τμήματος ΑΔΕΔΥ Ηλείας.
