Στα «προσεχώς» υπάρχει ελπίδα.
Τη διάβασες την είδηση* και αναθάρρησες. Μην ξεγελιέσαι όμως· έχουμε δρόμο μπροστά μας. Χρειάζονται πολλές σκηνές να γυριστούν, πολλά σενάρια να γραφτούν, μέχρι κάποιος από όλους μας να πάρει τον ρόλο του «προβολατζή», να φωτίσει ξανά τη δική μας οθόνη.
Ας σταθούμε στα όσα έγιναν, στην ευαισθησία της περιγραφής, σε όλα αυτά τα ωραία συναισθήματα που μας πλημμύρισαν. Ας διδαχτούμε από αυτή την ιστορία, όπου χιλιάδες άνθρωποι ευαισθητοποιήθηκαν, κινητοποιήθηκαν σε λίγο χρόνο, είπαν όμορφα λόγια, μάζεψαν υπογραφές, ενώθηκαν διαδικτυακά, προστάτεψαν και διέσωσαν έναν χώρο πολιτισμού: τον θερινό κινηματογράφο της γειτονιάς τους. Και μάλιστα σε μια πόλη όπου υπάρχουν πολλές επιλογές, η καθεμία όμως, όπως αποδείχθηκε, ξεχωριστή και πολύτιμη.
Με αφορμή λοιπόν, η σκέψη μας για λίγο ας ταξιδέψει σε θύμησες: από εκείνη τη μοσχοβολιά των λουλουδιών, τη μαγεία της φωτεινής οθόνης, την εικόνα των σκληρών και μοιραίων πρωταγωνιστών, των ξάστερων δροσερών βραδιών μας, των παιδικών χρόνων, των ονείρων μας.
Ας φανταστούμε, όπως κάνουμε άλλωστε κάθε φορά που συναντιόμαστε, σε τούτη εδώ την έρημη και χορταριασμένη αυλή, την έβδομη τέχνη να μας γνέφει, τη μηχανή προβολής να είναι πάντα σε θέση αναμονής, το ασπρόμαυρο φιλμ να γεμίζει την οθόνη και την ταινία να ξεκινά.
Με αισιοδοξία, ας δώσουμε μια υπόσχεση. Θερινή κινηματογραφική παρακαταθήκη για τα παιδιά μας, τη νέα γενιά, να είναι ο σκοπός. Τους το οφείλουμε και τους αξίζει. Σε φωτεινές αυλές, γεμάτες κόσμο, ραντεβού ανοιχτό να δώσουμε: σε εκείνη την όμορφη σινεφίλ «Αυλή» της Άνδρου, το νοσταλγικό «Ακρογιάλι» της Αίγινας, τον ταξιδιάρη «Καλησπερίτη» της Κιμώλου και τον «Απολλωνάκο», όπως τον λένε χαϊδευτικά, της Θεσσαλονίκης.
Στα «προσεχώς» ελπίδα…
μέχρι να έχουμε τον δικό μας θερινό κινηματογράφο.
Άνοιξη 2026
* Με αφορμή πρόσφατη κινητοποίηση για τη διάσωση και συνέχιση λειτουργίας θερινού κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη.
