Η 8η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως η Ημέρα της Γυναίκας. Ο εορτασμός της πηγαίνει πολλά χρόνια πίσω και συγκεκριμένα το 1857 όταν οι γυναίκες έδωσαν μια πρώτη σημαντική μάχη απέναντι στην εκμετάλλευση και την καταπίεση στους χώρους εργασίας.
Έκτοτε, δόθηκαν αρκετές ακόμη μάχες και αγώνες, και έγιναν ορισμένα βήματα στην κατεύθυνση της ισότητας. Ωστόσο, η απόσταση μοιάζει αγεφύρωτη όσο οι καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση και παρενόχληση διαδέχονται η μία την άλλη, τα περιστατικά βιασμών αυξάνονται και οι σεξιστικές συμπεριφορές αποτελούν καθημερινό φαινόμενο στους χώρους εργασίας. Όσο τα εγκλήματα αυτά παραμένουν χωρίς τιμωρία.
Δυστυχώς, το παραγωγικό μοντέλο δεν είναι σύμμαχος των γυναικών. Τουναντίον. Όσο το κεφάλαιο και ο νεοφιλελευθερισμός βάζουν σε δεύτερη μοίρα τις ανθρώπινες ζωές και καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, όσο βασικός σκοπός είναι τα κέρδη από την εκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας, τόσο θα γέρνει η πλάστιγγα σε βάρος των γυναικών ως ο «αδύναμος κρίκος», οι φτωχότερες και οι υπερεκμεταλλευόμενες.
Το τελευταίο τραγικό περιστατικό με τον θάνατο των πέντε (5) γυναικών εργατριών στην μπισκοτοβιομηχανία «Βιολάντα» αναδεικνύει την υπερεκμετάλλευση των γυναικών, οι οποίες ως και μανάδες, έχουν ατελείωτα καθήκοντα και υποχρεώσεις στη διάρκεια του 24ωρου, για 365 ημέρες το χρόνο. Δουλεύουν ξημερώματα, νύχτα ή διπλοβάρδια για να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να συνεχίσουν τον αγώνα, με τις πλάτες τους να είναι ήδη βαριές από την σωματική και ψυχική εξουθένωση.
Οι γυναίκες εργαζόμενες στο Δημόσιο και στον Ιδιωτικό Τομέα παλεύουν για να καταργήσουν την επισφάλεια στους χώρους εργασίας που, αν και δεν είναι η μόνη αιτία, διευκολύνει τις κακοποιητικές συμπεριφορές. Παλεύουν ώστε να μην χρειάζεται να περάσουν χρόνια ή και δεκαετίες για να γίνει η καταγγελία παρενόχλησης, αλλά και να μην στοχοποιούνται τα θύματα της παρενόχλησης.
Δίνουν αγώνα για να καταρρίψουν στερεότυπα που εγκλωβίζουν τους ανθρώπους, κάθε φύλου, σε συμπεριφορές που τελικά στρέφονται ενάντια στο συμφέρον τους, ενάντια στην ευτυχία τους. Η κατάρριψη των στερεοτύπων αυτών, προϋποθέτει πληθώρα θεσμικών και νομικών αλλαγών, αλλά και βαθιές τομές στο εκπαιδευτικό σύστημα. Δεν αρκούν παρεμβάσεις όπως η σύμβαση 190 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας «Για την Εξάλειψη της Βίας και της Παρενόχλησης στο Χώρο της Εργασίας», όταν αυτές δεν συνεπικουρούνται από το απαραίτητο νομικό και εφαρμοστικό πλαίσιο.
Η βία κατά των γυναικών, όπως επίσης η εκμετάλλευση στους χώρους εργασίας και όχι μόνο, πρέπει να σταματήσει. Πρέπει να σταματήσουν ορισμένοι να πιστεύουν πώς οι γυναίκες είναι… κατώτερα όντα. Οι γυναίκες πρέπει να αποτελούν ισότιμα μέλη της κοινωνίας. Να έχουν ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες. Να τυγχάνουν σεβασμό απ’ όλους και να έχουν ίδια θέση σε μία κοινωνία χωρίς στερεότυπα και διακρίσεις λόγω φύλου.
Η φετινή 8η Μαρτίου, ζητούμε και απαιτούμε να αποτελέσει την απαρχή μιας συντονισμένης προσπάθειας, που θα συνοδεύεται από έμπρακτες ενέργειες πάταξης των διακρίσεων σε βάρος των γυναικών και παραδειγματικής τιμωρίας όσων διαπράττουν εγκλήματα.
Οι εργαζόμενοι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση (Τ.Α.) βρίσκονται σταθερά και αταλάντευτα στο πλευρό των γυναικών. Τις στηρίζουν και τις ενθαρρύνουν να συμμετέχουν ενεργά στα κοινά. Διεκδικούν, μεταξύ άλλων ίση αμοιβή για ίση εργασία, ίσες ευκαιρίες απασχόλησης και δημιουργία ενός νομικού πλέγματος προστασίας των γυναικών όταν πρόκειται για περιστατικά έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας ή βίας στους χώρους εργασίας.
Επιβάλλεται να εμπεδωθεί στις συνειδήσεις όλων μας, πώς μόνο όταν οι γυναίκες αποτελέσουν ισότιμα μέλη μιας κοινωνίας τότε αυτή θα κοιτάζει το μέλλον και δεν θα επιστρέφει στο σκοτεινό και θλιβερό παρελθόν.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΓΑΡΥΦΑΛΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΑΖΟΥ ΕΛΕΝΗ
