Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι ημέρα τιμής, μνήμης, αγώνα και διεκδίκησης. Μια διαρκής υπενθύμιση ότι τα δικαιώματα των γυναικών κατακτήθηκαν μέσα από συλλογικούς αγώνες και ότι απαιτείται καθημερινά η προάσπισή τους.
Παραμένουμε σε εγρήγορση και δεν εφησυχάζουμε καθότι ακόμη και σήμερα υπάρχουν σοβαρότατα ζητήματα σε εκκρεμότητα. Μεταξύ άλλων, εξακολουθούν να υφίστανται κοινωνικοοικονομικές ανισότητες όπως ενδεικτικά καταγράφονται σε χώρους εργασίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι γυναίκες βιώνουν μεγαλύτερη εργασιακή ανασφάλεια σε σχέση με τους άντρες. Ταυτόχρονα, η έμφυλη βία και οι γυναικοκτονίες εξακολουθούν να αποτελούν μια ζοφερή πραγματικότητα, ένα απόστημα που επιτέλους πρέπει να σπάσει.
Δεν αρκούν τα λόγια. Απαιτούνται συγκεκριμένες πολιτικές που θα εξαλείψουν τις ανισότητες. Πολιτικές για πραγματικά ίσες ευκαιρίες και ίσα δικαιώματα στο εργασιακό πεδίο, στη θεσμική εκπροσώπηση και στο δημόσιο βίο. Πολιτικές, υποστηρικτικές στον ρόλο της γυναίκας και ως μητέρας. Πολιτικές ενάντια στη βία και την εκμετάλλευση. Είναι αναγκαία η ενδυνάμωση κρίσιμων κοινωνικών δομών στήριξης των εργαζόμενων μητέρων, όπως επίσης και αυτών που στέκονται στο πλευρό των γυναικών που έχουν υποστεί κακοποίηση.
Κομβικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια έχει και η εκπαίδευση. Η αντιμετώπιση της οπισθοδρόμησης και των στερεοτύπων δεν είναι μόνο κοινωνικό ζήτημα, αλλά και εκπαιδευτική προτεραιότητα. Μέσω της ποιοτικής και συμπεριληπτικής εκπαίδευσης προάγεται ο σεβασμός και η ισότητα μεταδίδεται ως αυτονόητη αξία.
Όσο υπάρχουν διακρίσεις, αποκλεισμοί και φαινόμενα βίας, ο αγώνας για την καταπολέμησή τους πρέπει να συνεχίζεται και να εντείνεται.
Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών δεν είναι σύνθημα. Είναι ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Είναι απαραίτητη και αδιαπραγμάτευτη συνθήκη για μια κοινωνία ισότητας και συμπερίληψης, που σέβεται πραγματικά τον εαυτό της. Για μια κοινωνία δίκαιη και ελεύθερη, δίχως φόβο.
