Στο επίκεντρο της συζήτησης οι σύγχρονες προκλήσεις και ο ρόλος της τέχνης στην εποχή της κρίσης
Όσοι και ήσαν πολλοί αυτοί που βρέθηκαν στο πατάρι του καφέ ΑΚΡΑΙΟΝ στα Λεχαινά το βράδυ της περασμένης Κυριακής,είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μια ξεχωριστή εκδήλωση, οργανωμένη από την Πολιτιστική Ομάδα Φράγμα, με ομιλήτρια την νομικό και ιστορικό τέχνης Κατερίνα Κιτσιλή που παρουσίασε το θέμα «Κρίση της κοινωνίας-Κρίση της τέχνης» με ταυτόχρονη προβολή των σημαντικότερων ζωγραφικών και εικαστικών έργων όλων των εποχών.
Ολοκληρώνοντας την ομιλία της η κ.Κιτσιλή υπογράμμισε «…το ενιαίο της ανθρώπινης συνθήκης στην περιπέτεια της καλλιτεχνικής δημιουργίας και έκφρασης. Πώς ορίζουμε το βιωμένο παρόν και ποιές οι σταθερές της κοινωνίας μας στις αρχές της νέας χιλιετίας, ώστε με κριτική ματιά και με γνώμονα τις αυτογνωσιακές επαναθεωρήσεις μας, να εφορμήσουμε σε ρήξεις, να προβούμε σε ανατροπές και να επαναπροσδιορίσουμε μια διαφορετική από την οδηγημένη σε πολλαπλά αδιέξοδα πεπατημένη πορεία μας.Βιώνοντας με ουσιαστικό τρόπο τη μοναδικότητα της ζωής, ακυρώνονται και σβήνουν οι ψευδεπίγραφες αναπαραστάσεις που παραπέμπουν στη λήθη του νοήματος, όταν αναζητά κανείς – μέσα στη δίνη αλλά και υπερβαίνοντας τη συνθήκη της κρίσης – τις πτυχές της αλήθειας, των οποίων θεματοφύλακας είναι ο καλλιτέχνης.
Μέσα από την λυδία λίθο της κρίσης, ενθυμάται η τέχνη το ουσιώδες, το αναλλοίωτο στον χρόνο, αυτό που αγγίζει και νου και καρδιά μαζί, το μέτρο και το κάλλος στον Φειδία, την προοπτική του οικουμενικού ανθρώπου που ανέδειξε η Αναγέννηση, την εσωτερικότητα μέσα από το διεισδυτικό βλέμμα στις αυτοπροσωπογραφίες του Ρέμπραντ, την πνευματικότητα στα χρώματα και τα σχήματα του Καντίνσκυ, τον πολυδιάστατο κυβισμό του Πικάσσο, τους ανατρεπτικούς ντανταϊστές και σουρρεαλιστές που τάραξαν τους κύκλους της τέχνης και της κοινωνίας, ως υπόμνηση πως η αληθινή καλλιτεχνική δημιουργία ποτέ δεν εφησυχάζει, αλλά επαγρυπνά ιδίως σε συνθήκες που απαιτούν κριτική ματιά και καινοτόμο αντιμετώπιση – ήτοι, σε καιρούς κρίσης. Ας εξετάσουμε από ποιές συντεταγμένες ορμώμενοι ατενίζουμε το μέλλον – που είναι ήδη εδώ – κι ας μην είναι ορατό, σαν σπόρος κάτω από το χώμα. Ποιές οι διεκδικήσεις της κοινωνίας, ποιές αλήθειες και με ποιόν κάθε φορά τρόπο αναδεικνύει με πάθος η τέχνη, είναι και οφείλουν να παραμένουν καίρια και συνεχώς επαναδιατυπούμενα ερωτήματα, που εκ των πραγμάτων φιλτράρονται μέσα από την κρησάρα πρωτόφαντων κρίσεων ή ακόμη και πριν καν αναφανεί κάποια κρίση ….»
Την εκδήλωση προλόγισε το μέλος της Ομάδας Τάκης Λαϊνάς, ο οποίος μεταξύ άλλων τόνισε τη συμβολή της ομιλήτριας στα τοπικά καλλιτεχνικά δρώμενα και ιδιαίτερα τη συνεργασία της στα λευκώματα και τις εκδηλώσεις για τους αείμνηστους συμπολίτες ζωγράφους Γιάννη Πονήρη και Γιάννη Δημάκη.
