Ένα ποίημα της Χρυσούλας Νικολοπούλου
Ερώτων Αγνοούμενοι
μας βάφτισα,
ανθισμένοι το χειμώνα
κι όμως κοίτα: τσαφ!
Το πρώτο άνθος μόλις έσκασε.
Κι όμως κοίτα: τσαφ!
Γεννήθηκε η πρώτη σπίθα.
Μα άρχισε βροχή
και δε πρόλαβε η φωτιά
να γεννηθεί και να μας κάψει!
Ερώτων Αγνοούμενοι
κερδίσαμε,
τι και αν πια δε μπορούμε
να σταθούμε.
Κρατήσαμε το κεφάλι μας
ψηλά και γίναμε ο φόβος,
αυτός που κάποτε τον φοβόμασταν.
Χτίσε τα μάτια μας,
μέσα στο σκοτάδι
να’ χουμε το κίνητρο
να παλέψουμε μαζί για το φως!
Ερώτων Αγνοούμενοι
ηττηθήκαμε ξανά.
Μα ήταν η Νίκη
το άξιο στεφάνι με τις δάφνες
που περιμένει.
Μα ήταν τα βουνά που μιλούν
και ήταν όλα αυτά που
φοβόμασταν μη μας καταπιούν.
Σ΄αγαπώ, Σ΄αγαπώ, Σ΄αγαπώ!
Κι όλα αυτά
χωρίς νταλκά,
χωρίς ποτό,
χωρίς τσιγάρο…
Μα με το Μαζί
που μας υπενθυμίζει
ότι υπήρξαμε
Ερώτων Αγνοούμενοι
