Ένα μάθημα για κάθε χώρο εργασίας και κάθε δημόσια εγκατάσταση
Γράφει η Νίκη Κοκκαλιάρη – Πολιτικός Μηχανικός
Η τραγωδία στο εργοστάσιο στα Τρίκαλα, όπου πέντε γυναίκες έχασαν τη ζωή τους με φρικτό τρόπο, δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα «ατυχές συμβάν». Τα στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας δείχνουν ότι κατασκευαστικά λάθη ή λανθασμένη εκτίμηση κινδύνου δημιούργησαν συνθήκες θανάσιμης παγίδας. Και αυτό καθιστά την υπόθεση βαθιά πολιτική, θεσμική και κοινωνική.
Δεν πρόκειται για τη μοίρα. Πρόκειται για αποτυχία πρόληψης. Για παραλείψεις, για ελλιπή σχεδιασμό, για έλλειψη ουσιαστικού ελέγχου. Και το αποτέλεσμα ήταν πέντε ανθρώπινες ζωές χαμένες – πέντε γυναίκες που πήγαν στη δουλειά τους και δεν γύρισαν ποτέ.
Το συγκεκριμένο περιστατικό πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα και καμπανάκι κινδύνου όχι μόνο για τον ιδιωτικό τομέα, αλλά και για κάθε δημόσια εγκατάσταση: εργοστάσια, σχολεία, νοσοκομεία, αθλητικούς χώρους, δημοτικά κτίρια, υποδομές όπου καθημερινά κινούνται εργαζόμενοι και πολίτες.
Οι κανόνες ασφάλειας δεν είναι τυπικές προδιαγραφές σε μια μελέτη ούτε υποχρεώσεις «στα χαρτιά». Είναι ζήτημα ζωής. Όταν κατασκευαστικά σφάλματα, αστοχίες υλικών ή λανθασμένες εκτιμήσεις κινδύνου δεν εντοπίζονται εγκαίρως, τότε ο χώρος – ιδιωτικός ή δημόσιος – μετατρέπεται σε εν δυνάμει παγίδα.
Στον ιδιωτικό τομέα, η ευθύνη δεν μπορεί να εξαντλείται στο κόστος και στην ταχύτητα. Η ασφάλεια των εργαζομένων δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Στον δημόσιο τομέα, όμως, η ευθύνη είναι ακόμη βαρύτερη. Το κράτος και η αυτοδιοίκηση οφείλουν να αποτελούν πρότυπο ασφάλειας, με ουσιαστικούς ελέγχους, επανεκτιμήσεις κινδύνου και μηδενική ανοχή στην προχειρότητα.
Οι πέντε γυναίκες που χάθηκαν δεν είναι απλώς ένα τραγικό γεγονός της επικαιρότητας. Είναι μια υπενθύμιση ότι η ασφάλεια δεν είναι ποτέ δεδομένη. Κερδίζεται καθημερινά με σοβαρότητα, γνώση και ευθύνη.
