Γράφει η Θεώνη Κουφονικολάκου, Πρώην Βοηθού Συνηγόρου του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού & πρώην Προέδρου του Ευρωπαϊκού Δικτύου Συνηγόρων του Παιδιού
Η κυρία Καρυστιανού δήλωσε ότι το ζήτημα της άμβλωσης πρέπει να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση. Και βέβαια δικαίως ο Φοίβος Δεληβοριάς τόνισε ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε δημόσια διαβούλευση και πάντα τον ευχαριστούμε που έχει κρυστάλλινες απόψεις περί τα πρόσωπα και τα πράγματα.
Ωστόσο, δεν πρέπει να παραβλέπεται ότι έχει ΗΔΗ προηγηθεί και ολοκληρωθεί η δημόσια διαβούλευση γι’ αυτό το θέμα. Διότι πώς αλλιώς μπορούμε να αποκαλέσουμε τους μακροχρόνιους πολιτικούς και κοινωνικούς φεμινιστικούς αγώνες οι οποίοι -παρά τις σθεναρές αντιστάσεις ενός συστήματος βιοπολιτικής που πάντοτε ήθελε να ελέγχει τα σώματα των γυναικών (ακόμη κι αν αυτό σήμαινε τον θάνατό τους με παράνομες επεμβάσεις)- κατέληξαν στη θεσμοθέτηση του ν.1609/86 και την κατοχύρωση του δικαιώματος στην έκτρωση;
Σε αντίθεση με όσα εξωφρενικά ακούγονται και λέγονται εκεί έξω, προβλέπονται περιορισμοί στην άσκηση του δικαιώματος, οι οποίοι αποτυπώνονται στο άρθρο 304 ΠΚ (που προβλέπει πως η έκτρωση επιτρέπεται μόνο όταν δεν έχουν συμπληρωθεί δώδεκα εβδομάδες εγκυμοσύνης ή η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού, αποπλάνησης ανήλικης, αιμομιξίας ή κατάχρησης γυναίκας ανίκανης να αντισταθεί και δεν έχουν συμπληρωθεί δεκαεννέα εβδομάδες εγκυμοσύνης ή έχουν διαπιστωθεί, με τα μέσα προγεννητικής διάγνωσης, ενδείξεις σοβαρής ανωμαλίας του εμβρύου που επάγονται τη γέννηση παθολογικού νεογνού ή υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος για τη ζωή της εγκύου ή κίνδυνος σοβαρής και διαρκούς βλάβης της σωματικής ή ψυχικής υγείας της). Επομένως υπάρχει ήδη νομικό πλαίσιο.
Ήταν μόλις πριν από δύο χρόνια που στο Περού ένα 13χρονο κορίτσι υπέστη πολλαπλή κακοποίηση και δευτερογενή θυματοποίηση, διότι σύμφωνα με την Επιτροπή του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού, του αρνήθηκαν το δικαίωμα να τερματίσει μία εγκυμοσύνη, που ήταν αποτέλεσμα του βιασμού του παιδιού από τον πατέρα του. Στ’ αλήθεια θέλουμε να ανοίξουμε τέτοιες φριχτές συζητήσεις; Και ποιοι φαντάζεται η κ. Καρυστιανού ότι πρέπει να συμμετέχουν σε έναν τέτοιο δημόσιο διάλογο; Μήπως η εκκλησία;
Κάποιοι ζητούν την παραβίαση του κατακτημένου αυτού δικαιώματος για την ενίσχυση του δημογραφικού. Όπως έχω ήδη ξαναπεί δημόσια, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι οι θιασώτες του δημογραφικού κατ’αρχήν δεν αγαπούν τα παιδιά ως υποκείμενα δικαιωμάτων. Υπάρχει μία εργαλειακή διάστασή τους στο λόγο τους, μία αναπόφευκτη αντικειμενοποίηση του παιδιού όταν πρέπει να γεννηθεί ώστε να υπάρχει στο μέλλον ως χρήσιμος πολίτης και να αποτελέσει ένεση «εθνικού αίματος». Συνήθως μάλιστα αυτοί που υποστηρίζουν με πάθος την τεκνοποίηση -πέρα από το να αμφισβητούν το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει για το σώμα της- αμφισβητούν και το δικαίωμα των παιδιών στην κοινωνική συμμετοχή και την ελεύθερη έκφραση, υπερασπιζόμενοι κάποια ιεραρχία που χάνεται κατά την επέλαση νέων σκοτεινών ηθών και πρέπει να την κρατήσουμε πάση θυσία ζωντανή.
Τη μισή ενέργεια από αυτή που ξοδεύουν μερικοί και μερικές για να πολεμήσουν εδραιωμένες πολιτισμικές κατακτήσεις, αν την ξόδευαν στην ουσιαστική προστασία των δικαιωμάτων των γεννημένων παιδιών και των οικογενειών τους, τα πράγματα ενδέχεται να ήταν αλλιώς. Πόσο σουρεαλισμό να αντέξει ο ανθρώπινος νους όταν σε μία χώρα που είναι πρώτη στην Ε.Ε. στην υλική στέρηση παιδιών, δίχως σύστημα υποστήριξης της οικογένειας-παιδικής προστασίας και χωρίς επαρκείς μηχανισμούς πρόληψης και καταπολέμησης της βίας σε βάρος των παιδιών, συζητιούνται δημόσια εκ νέου τα θέματα της έκτρωσης;
Η οπισθοδρόμηση δεν είναι καθόλου τυχαία και καθόλου αθώα. Φαίνεται στην εκ νέου κυριαρχία των έμφυλων στεροτύπων στα σχολεία, σε “εκ παραδρομής” ατοπήματα στον δημόσιο λόγο (“δεν είναι εδώ η κουζίνα σας”, “άντε κάνε κάνα παιδί”) και σε πολλά πολλά άλλα εξίσου επικίνδυνα και σκοτεινά. Δυστυχώς, σύμμαχος όλων εκείνων που επιβουλεύονται το αξιακό μας σύστημα είναι η πολιτική και κοινωνική απογοήτευση, καθώς και οι νοοτροπίες τύπου “δεν γίνεται τίποτα”. Φυσικά και γίνεται όμως. Φυσικά και οφείλουμε να προστατεύσουμε τα παιδιά από αυτήν την άτακτη και θλιβερή πολιτισμική οπισθοχώρηση.
