Γράφει η Φιλιώ Νιάρχου – Πρόεδρος του Νέου Συλλόγου Γυναικών Ζαχάρως-Φιγαλείας
Συνηθίζω κάθε τέλος του χρόνου να κάνω τον απολογισμό μου ως άτομο, αλλά και ως ενεργός πολίτης, που με ενδιαφέρει ο τόπος. Αποχαιρετώ τον χρόνο που φεύγει με σκέψη και ειλικρίνεια. Έμαθα πολλά, όχι όλα εύκολα, αλλά όλα αληθινά. Κρατώ όσα άξιζαν, αναγνωρίζω όσα με πλήγωσαν που ειπώθηκαν ή δεν ειπώθηκαν, αλλά και για όσα θα μπορούσαν να είχαν γίνει καλύτερα. Επειδή όμως το καλύτερο δεν έρχεται μόνον του, το χτίζουμε ο καθένας από τη θέση του, θέλω και εγώ να μοιραστώ μαζί σας τα βιώματα όχι να με κρίνετε για «ήρωα» ή «ως ειδήμων», αλλά για να υπάρξει ανάμεσά μας κάποιος προβληματισμός, μήπως τη νέα χρονιά γυρίσει ο τροχός και φανούμε πιο ευαισθητοποιημένοι ως προς την προσφορά και τη συμμετοχή μας στα κοινά.
Ως Πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών, νιώθω την ανάγκη, με το κλείσιμο αυτού του χρόνου, να μοιραστώ κάποιες σκέψεις, με ειλικρίνεια και κοινωνικό προβληματισμό. Ο χρόνος που πέρασε είχε θετικά αλλά και αρνητικά αποτελέσματα..
Στα θετικά συγκαταλέγω τη δύναμη της συλλογικότητας, τη συμμετοχή, την αλληλεγγύη και τη διάθεση προσφοράς που έδειξαν οι γυναίκες, μέλη του Συλλόγου μας. Αρκετές γυναίκες πρόθυμες, με διάθεση για προσφορά και ενδιαφέρον θέλουν πολύ να είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους αλλά οι οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις, τις κάνουν λίγο απόμακρες. Είναι όμως δικαιολογημένες που δεν μπορούν να είναι «πανταχού παρούσες». Γνωρίζουν φυσικά ποιες είναι οι υποχρεώσεις τους και στη δεδομένη στιγμή το δείχνουν. Παρά τις δυσκολίες, καταφέραμε να σταθούμε η μία δίπλα στην άλλη, να στηρίξουμε κοινωνικές δράσεις και να κρατήσουμε ζωντανό το πνεύμα του Συλλόγου μας. Θα ήταν παράλειψη μου να μην αναφερθώ σε μια «ομάδα» του ανδρικού δυναμικού του Δήμου μας, η οποία στάθηκε δίπλα μας, μας επιβράβευε με λόγια, και μας στήριξε ηθικά. Αυτό μας αρκούσε, νοιώθαμε ότι μας σέβονταν και συνεχίζαμε να δουλεύουμε εν αντιθέσει με άλλη «ομάδα» που μας παρακολουθούσε αδιάφορα. Όλα είναι σεβαστά για μας.
Παρότι είμαστε νέος Σύλλογος, στα θετικά αποτελέσματα είναι, η στήριξη της Δημοτικής Αρχής, σε όσες δραστηριότητες πραγματοποιήσαμε, και για τη συγκεκριμένη εκπομπή, «Κυριακή στο χωριό ξανά», η Περιφ. Δυτικής Ελλάδας, Τμήμα Πολιτισμού, καθώς και οι χορηγίες της τοπικής κοινωνίας που είδαν με πολύ καλό μάτι την εκπομπή, και ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας, εν αντιθέσει με μερικούς που μας απέπεμψαν. Δεν τους κατακρίνω αλλά θα πρέπει όλοι μας να γνωρίζουμε ότι η συλλογικότητα χρειάζεται συνειδήσεις και δεν αντέχει χωρίς συμμετοχή!
Αγαπητοί μου φίλοι, κάποιες φορές η σιωπή δεν είναι δύναμη και κατά την άποψή μου είναι συνενοχή. Ίσως αυτό με έκανε και γράφω όλα αυτά. Μέσα στον χρόνο που πέρασε, ήρθα αντιμέτωπη όχι μόνο με δυσκολίες, αλλά και με αδιαφορία, συκοφαντία, κακοπροαίρετη κριτική και ανευθυνότητα από μερίδα ανθρώπων. Στάσεις που μπορεί να φαίνονται «αθώες» ή «προσωπικές», αλλά στην πραγματικότητα πληγώνουν το σύνολο, αποδυναμώνουν την προσπάθεια και ακυρώνουν τη συλλογικότητα. Όταν κάποιοι επιλέγουν να κρίνουν χωρίς να προσφέρουν, να μιλούν χωρίς να γνωρίζουν και να αποστασιοποιούνται από κάθε ευθύνη, να εργάζεσαι να πετύχεις κάτι, να σε βλέπουν, και να μην γυρίζουν να σου πουν μια καλημέρα ή ένα «γειά σας», το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: φθορά, απογοήτευση και διάλυση κάθε καλής πρόθεσης.
Η κοινωνία αλλάζει μόνο όταν η ευθύνη μοιράζεται, και όχι όταν τη σηκώνουν πάντα οι ίδιοι. Άνθρωποι της προσφοράς, της ευθύνης, της αγάπης και της καλοσύνης. Άνθρωποι που δίνουν χρόνο, ψυχή και αντοχές, συχνά χωρίς καμία ανταπόδοση. Αυτοί είναι που τελικά κουράζονται περισσότερο, όχι από τη δουλειά, αλλά από την έλλειψη στήριξης και σεβασμού. Και εδώ γεννιούνται εύλογα τα ερωτήματα:
Πόσο να αντέχουν; Πόσες ευκαιρίες να δίνουν; Πόσο ακόμα να προσφέρουν όταν νιώθουν ότι η διάθεση και η προσπάθειά τους ακυρώνεται; Φυσικά είναι δύσκολο να απαντήσεις, όμως υπάρχει μια αλήθεια την οποία όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, πρέπει να παραδεχτούμε. Η προσφορά δεν πρέπει να γίνεται αυτοθυσία και η καλοσύνη δεν είναι αδυναμία. Όταν εξαντλείσαι, έχεις δικαίωμα να σταθείς, να προστατεύσεις τον εαυτό σου και να επαναπροσδιορίσεις τα όριά σου.
Κλείνοντας τις απόψεις μου, προσωπικά κρατώ όσα άξιζαν, αναγνωρίζω τα ανθρώπινα λάθη μου, τα οποία ποτέ δεν έγιναν με σκοπιμότητα, και ό,τι με πλήγωσε, ελπίζω αισιοδοξώ και δεν θα καθίσω με σταυρωμένα τα χέρια, θα αγωνίζομαι και θα προσπαθώ όσο μπορώ. Το μήνυμα μου αυτό εύχομαι να ευαισθητοποιήσει όχι μόνο γυναίκες, αλλά γενικότερα, φορείς, επαγγελματίες, εμπόρους, ανθρώπινο δυναμικό κ.λπ. Ας μην περιμένουμε να γίνουν όλα από το κράτος, ας αναρωτηθούμε εμείς τι κάνουμε για τον τόπο μας; Γιατί, η αδιαφορία, η ανευθυνότητα, η απαξίωση πληγώνει περισσότερο από την άρνηση. Ο λαός μας λέει «το χτίσιμο θέλει χέρια, το γκρέμισμα μόνο στόμα»
ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ!!
