Κάποτε η αγροτιά ήταν στο επίκεντρο της πολιτικής, αργότερα… δεν ήταν τουλάχιστον στο περιθώριο. Είχε βαρύτητα στο εκλογικό σώμα, μεγάλος αριθμός βουλευτών εκλεγόταν στις αγροτικές περιοχές, η συμβολή στο ΑΕΠ ήταν σημαντική και μια ολόκληρη γενιά μπορεί να είχε μετακινηθεί στις πόλεις αλλά δεν ξεχνούσε ποτέ «το χωριό», ούτε τα χωράφια και συχνά επέστρεφε.
Όμως, μετά, με την «επιστροφή στην κανονικότητα» τα πράγματα άρχισαν να χειροτερεύουν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση άρχισε να μετατοπίζεται ως προς τις αγροτικές επιδοτήσεις. Η κυβέρνηση προώθησε ένα αναπτυξιακό μοντέλο που δεν έδινε την ίδια βαρύτητα στην αγροτική παραγωγή, ίσως γιατί δεν προσέλκυε το είδος «επενδυτών» με το οποίο συζητούσε η κυβέρνηση και οι υπουργοί της.
Και σαν μην έφταναν όλα αυτά, η πολιτική επιλογή της κυβέρνησης ήταν να κάνει συνειδητή κακοδιαχείριση των αγροτικών επιδοτήσεων μέσω ΟΠΕΚΕΠΕ με κριτήρια αμιγώς ψηφοθηρικά, ενισχύοντας και συντονίζοντας παραβατικές συμπεριφορές που κατέληξαν στο να βάλουν τη χώρα στο στόχαστρο των ευρωπαϊκών αρχών, έτσι ώστε αυτή τη στιγμή να διακυβεύονται συνολικά οι αγροτικές επιδοτήσεις.
Στην πραγματικότητα όλο και περισσότερο οι αγροτικές περιοχές γίνονται τμήμα μιας ξεχασμένης Ελλάδας, μιας Ελλάδας που δεν είναι προτεραιότητα, μιας Ελλάδας στιγματισμένης παρότι οι παραβατικές συμπεριφορές δεν αφορούν τη μεγάλη πλειοψηφία της αγροτιάς, μιας Ελλάδας με την οποία σε τελική ανάλυση κάποιοι θέλουν να ξεμπερδεύουν.
