Η κυβέρνηση μιλά για «ιστορία επιτυχίας», για «επιστροφή στην ευρωπαϊκή κανονικότητα», για «σύγκλιση με την Ευρώπη». Τα στατιστικά στοιχεία όμως διηγούνται μια άλλη ιστορία. Ιστορία οικονομικής απόκλισης και όχι σύγκλισης γενικά, ιστορία αποπτώχευσης του κοινωνικού κράτους ειδικά. Ενα τέταρτο του αιώνα ύστερα από την είσοδο στην ευρωζώνη, η Ελλάδα του 2025 είναι μια χώρα που «τρέχει», αλλά πάνω σε κυλιόμενο διάδρομο που κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Οι συγκρίσεις είναι οδυνηρές και δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας: σε όλους τους ουσιαστικούς δείκτες, η Ελλάδα αποκλίνει από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο.
Έτσι, η Ελλάδα παγιώνει έναν μόνιμο ρόλο «φτωχού συγγενή» σε μια Ένωση όπου ακόμη και πρώην φτωχότερες χώρες μάς προσπερνούν.
Κι όλα αυτά ενώ η δημοσιονομική πολιτική παραμένει από τις πιο σκληρές στην Ευρώπη, με υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα και περιστολή κοινωνικών δαπανών, ακριβώς την περίοδο όπου οι περισσότερες χώρες χρησιμοποιούν τον προϋπολογισμό για να στηρίξουν εισοδήματα και υπηρεσίες.
