Κάτι πολύ σάπιο υπάρχει στο «βασίλειο» του νόμου και της τάξης. Το αίσθημα ασφάλειας το οποίο με τόση ευκολία εμπορεύεται ο διαχρονικός υπουργός Προστασίας του Πολίτη κλονίζεται με διαδοχικές δολοφονίες, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, οπαδικές συμπλοκές και μία ασταμάτητη νεανική βία.
Οι μόνοι που βιώνουν το μακρύ χέρι του νόμου είναι εκπαιδευτικοί με μικρά παιδιά που διαμαρτύρονται για τις σχολικές συγχωνεύσεις, φοιτητές που γράφουν συνθήματα και αύριο ίσως όσοι θελήσουν να διαδηλώσουν στον Άγνωστο Στρατιώτη. Η επιλεκτική αυστηρότητα των αρχών και οι καθυστερημένες αντιδράσεις σε περιπτώσεις όπως στα Βορίζια εντείνουν τη δυσπιστία των πολιτών απέναντι στους θεσμούς.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επανέλαβε ότι «δεν υπάρχουν άβατα», όμως ποιος τον πιστεύει. Οι αστυνομικές υπηρεσίες «απελευθερώνονται» μόνο όσον αφορά την καταστολή και όχι την παρέμβαση σε καλά εδραιωμένες εστίες, ομάδες και φατρίες εγκληματικότητας.
