Διανύουμε μια περίοδο πυκνών πολιτικών και κοινωνικών διεργασιών. Η κοινωνική αντιπολίτευση διευρύνεται συνεχώς. Τα ποσοστά της αναποφάσιστης ψήφου, που φτάνουν ή και ξεπερνούν το 62%-65%, φανερώνουν ένα ολοένα αυξανόμενο κενό αντιστοίχισης ανάμεσα στις κοινωνικές ανάγκες και την πολιτική τους εκπροσώπηση. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι απλώς να καταγραφεί αυτή η δυναμική, αλλά να αποκτήσει τη δική της ουσιαστική πολιτική έκφραση και προοπτική.
Η εκδοχή, που φαίνεται να κερδίζει έδαφος το τελευταίο διάστημα, αναδεικνύει την ανάγκη ανασύνθεσης του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, ώστε η κοινωνική αντιπολίτευση να αποκτήσει πειστική πολιτική φωνή. Μόνο έτσι μπορεί να διαμορφωθεί ένα προγραμματικό σχέδιο εναλλακτικής διακυβέρνησης ικανό να απαντήσει στις απαιτήσεις για δίκαιη συμμετοχή της παραγωγικής βάσης στα εργαλεία ανάπτυξης και στα αγαθά της κοινωνικής συνοχής.
