Ο Τούρκος πρόεδρος μιλώντας στον λαό του αλλά έμμεσα και σε άλλους λαούς κάνει ιδιαίτερη χρήση της Ιστορίας. Η Ελλάδα, χωρίς πάντα να κατονομάζεται, γίνεται στόχος της χρήσης αυτής, αφ’ ενός για να συσπειρώσει τον λαό του εναντίον ενός «εξωτερικού εχθρού» αλλά και να τον ετοιμάσει ψυχολογικά για οποιοδήποτε ενδεχόμενο.
Τα υλικά που χρησιμοποιεί δεν είναι νέα: Απευθύνεται με απλά λόγια και συναίσθημα σε μεγάλα ακροατήρια. Τονίζει αυτό που εκείνος θεωρεί το δίκιο του λαού του, χωρίς να αναγνωρίζει τα δίκια του άλλου λαού. Προβάλλει την ευθύνη για τις δικές του επιθετικές κινήσεις στον δυνάμει «εχθρό λαό». Με επιμονή, διάρκεια, ομοιομορφία, επανάληψη.
Η επονομαζόμενη γαλάζια πατρίδα εκφράζει πέρα και από τα συμφέροντα την επιθυμία για έναν χώρο υγρό, όπου τα σύνορα έχουν μια μεγαλύτερη λόγω της φύσης του ρευστότητα. Οσο μεγαλώνει η διεκδίκηση χρόνου και χώρου εναντίον της Ελλάδας τόσο μεγαλώνει και η διεκδίκηση της κηδεμονίας της: με αυστηρότητα, όπως και οι Δυτικοί αποικιοκράτες προς τους «κακομαθημένους ιθαγενείς».
