Είναι, ίσως, η πρώτη φορά μεταπολιτευτικά που η μάχη στις δημοσκοπήσεις είναι… virtual: δίνεται μεταξύ… μη υπαρκτών και υπαρκτών κομμάτων.

Είναι επίσης μία από τις ελάχιστες φορές που ένας πρώην πρωθυπουργός, ο Αλέξης Τσίπρας, επιχειρεί την ολική επαναφορά του.

Είναι όμως και η πρώτη φορά που την παρτίδα μπορεί να την κρίνει και να την καθορίσει το «μη ορατό» σώμα των ψηφοφόρων: η «παράταξη» που δεν καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις. Το σώμα των ψηφοφόρων που απέχει συνειδητά και σταθερά από τα εκλογικά δρώμενα όχι γιατί είναι απολιτίκ, αλλά γιατί έχει από επιλογή αποστασιοποιηθεί, αποσυνδεθεί και απορρίψει το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα.

Τα μετρήσιμα δεδομένα λένε ότι το πιθανό «κόμμα Τσίπρα» μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να συγκεντρώσει ποσοστά περί το 20%. Τα μη μετρήσιμα δεδομένα λένε πως ανάμεσα στις εθνικές εκλογές του 2019 και τις τελευταίες ευρωεκλογές «χάθηκαν» από τα ραντάρ, και από τις κάλπες, πάνω από 1,8 εκατ. ψηφοφόροι.

Προφανώς και όλοι αυτοί οι ψηφοφόροι δεν είναι απαραιτήτως αριστερής ή κεντροαριστερής προέλευσης. Ανάμεσά τους όμως βρίσκεται μια μεγάλη, προοδευτική κοινωνική μάζα που θα μπορούσε όντως να αλλάξει εκ βάθρων το πολιτικό και εκλογικό τοπίο.

Το μεγάλο στοίχημα για τον Αλέξη Τσίπρα, είναι να πείσει αυτό το κομμάτι της κοινωνίας να τον ακούσει ξανά. Δεν είναι εύκολο στοίχημα, είναι όμως το μόνο που μπορεί να βγάλει από το τέλμα την Κεντροαριστερά.