Ο Ντόναλντ Τραμπ ανεβαίνει στο βήμα του ΟΗΕ, πετάει την αστεία νύξη για το «χαλασμένο» autocue και συνεχίζει 58 λεπτά σαν να διαβάζει από ιδιωτικό εγχειρίδιο μεγαλομανίας. Οι αντιδράσεις; Όχι γέλια όπως κάποτε, αλλά παγωμένη σιωπή και στρατιωτική αυτοσυγκράτηση. Ποιος θα τολμούσε να τον υποτιμήσει;
Λίγο αργότερα ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μιλά για «δύο κράτη» στην Κύπρο, απαιτεί αναγνωρίσεις και πλασάρει τα αφηγήματα της τουρκικής φαντασίας συνοδευόμενα από ηθικές κορόνες υπέρ των «καταπιεσμένων».
Το παράδοξο είναι πως τέτοιου είδους ηγέτες σήμερα «μετρούν». Αυτοί είναι που βλέπουν φίλους και εχθρούς να συναγωνίζονται στην κολακεία και να παρακαλούν για συναντήσεις.
Και βεβαίως τέτοιου είδους ηγέτες δεν θα μπορούσαν παρά να τα πηγαίνουν μεταξύ τους περίφημα. Η Ουάσινγκτον που κάποτε απέφευγε τον Ερντογάν, τώρα ετοιμάζει θερμές επιστροφές και εμπορικά δώρα. Η διπλωματία μεταμορφώνεται σε μίτινγκ εμπορικών συναλλαγών:.
Όταν οι συμμαχίες υποχωρούν μπροστά στο κέρδος της στιγμής, τα ανθρώπινα δικαιώματα μετατρέπονται σε διαπραγματευτικό χαρτί και η νομιμοποίηση των καθεστώτων αγοράζεται με δωρεές και μπαξίσια.
Σώζεται άραγε κάτι από το παγκόσμιο στάτους που γνωρίσαμε ή καίγονται όλα σε έναν αγώνα κολακείας;
