Όλο το προηγούμενο διάστημα η κυβέρνηση ασχολήθηκε πρωτίστως με έναν πολιτικό σχεδιασμό για να μπορέσει μετά τις θερινές διακοπές όχι μόνο να ανακτήσει τον έλεγχο του πολιτικού αφηγήματος αλλά και να διευρύνει την επιρροή της.
Στο κέντρο αυτού του σχεδίου ήταν οι εξαγγελίες της ΔΕΘ που υποτίθεται ότι θα μπορούσαν να κάνουν τη διαφορά για κρίσιμα τμήματα του εκλογικού ακροατηρίου.
Στο επίκεντρο η βεβαιότητα ότι οι επιλογές αυτές θα εξαργυρωθούν και δημοσκοπικά.
Και μετά ήρθαν οι δημοσκοπήσεις. Στην πραγματικότητα έδειχναν ότι η κυβέρνηση δεν είχε γυρίσει το κλίμα, ότι η υποδοχή των μέτρων από την κοινωνία ήταν από χλιαρή έως αρνητική. Μοιραία λοιπόν, παρότι δοκιμάστηκαν κάθε είδους παραλλαγές «δημιουργικής λογιστικής» για να «περάσει το μήνυμα»,αυτό που συνηθίζουμε να ονομάζουμε πολιτικό σκηνικό έχει εισέλθει στον δρόμο της μεταβολής του.
Η φθορά που συνοδεύει την κυβέρνηση της αποστερεί τον «αέρα νίκης». Σπάνια όμως οι πρωταγωνιστές αποδέχονται ότι οριστικά η εποχή άλλαξε και η φαντασία της αυτοδυναμίας τους ανήκει στο παρελθόν.
