Είναι αρχές της δεκαετίας του ’80. Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αναζητά μια συμβολική χειρονομία, μια μέρα που να θυμίζει στους λαούς ότι υπάρχει κάτι πέρα από τη λογική του πολέμου.
Το 1981 αποφασίζεται: θα υπάρχει Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης. Στην αρχή, ορίζεται να πέφτει την πρώτη μέρα κάθε Γενικής Συνέλευσης.
Αλλά το 2001 τα Ηνωμένα Έθνη αποφασίζουν να της δώσουν μια σταθερή ημερομηνία. Από τότε, η 21η Σεπτεμβρίου γίνεται η μέρα που η ανθρωπότητα καλείται να σταματήσει – έστω για λίγο – τις εχθροπραξίες, να σωπάσουν τα όπλα, να δοθεί μια ευκαιρία στη μη βία.
Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, η πραγματικότητα γελάει ειρωνικά. Το 2024, σύμφωνα με τη Vision of Humanity, καταγράφονται 56 ενεργές ένοπλες συγκρούσεις – ο υψηλότερος αριθμός από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Και κάθε χρόνο, στις 21 Σεπτεμβρίου, οι ηγέτες βγαίνουν με λόγια για την ειρήνη, την ώρα που οι στρατοί τους πολεμούν και τα εργοστάσια όπλων τους δουλεύουν στο φουλ.
Κι έτσι, η 21η Σεπτεμβρίου δεν μοιάζει με γιορτή της ειρήνης. Μοιάζει με υπενθύμιση της αποτυχίας. Μια μέρα που οι λέξεις ηχούν κούφιες.
Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης σε έναν κόσμο που μυρίζει θάνατο…
