Συνθήκες εγκατάλειψης βιώνει ολόκληρη η ελληνική περιφέρεια. Τα χωριά ρημάζουν, οι καλλιέργειες εγκαταλείπονται, η πληθυσμιακή γήρανση και συρρίκνωση δεν αφήνει περιθώρια αντιστροφής, ένα απόθεμα παραγωγικού και πολιτισμικού πλούτου σβήνει βασανιστικά, προκαλώντας αισθήματα απογοήτευσης για την τύχη και το μέλλον της ελληνικής υπαίθρου.
Χρόνο με τον χρόνο τα ερειπωμένα σπίτια που πληθαίνουν, έρχονται να επιβεβαιώσουν την παρακμή ενός ξεχωριστού τόπου που άνθησε πραγματικά στα χρόνια του Μεσοπολέμου και αργότερα στις μεταπολεμικές δεκαετίες επέτρεψε στους κατοίκους να προκόψουν, να μεγαλώσουν και να σπουδάσουν τα παιδιά τους με αξιοπρέπεια.
Τον Αύγουστο μόνο ξαναζωντανεύουν τα χωριά από εκείνους που μετοίκησαν στα αστικά κέντρα.. Αλλά τα θερινά ανταμώματα προφανώς δεν αρκούν. Από την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου τα πάντα επανέρχονται στην καταθλιπτική πραγματικότητα της εντεινόμενης εγκατάλειψης.
Σε λίγα χρόνια, καθώς θα φεύγουν από τη ζωή οι παλαιότερες γενιές, οι τόποι θα χάνουν και θα χάνονται…
