Οι τριγμοί που ακούγονται στο Ευρωπαϊκό στερέωμα είναι από την υποχώρηση των τεκτονικών πλακών, πάνω στις οποίες στηρίχτηκε η Ενωμένη Ευρώπη κάποτε των λαών, αλλά φανερά και αδιάντροπα πια της άπληστης ολιγαρχίας, η οποία αποδείχτηκε ανίκανη να διαμορφώσει μια στοιχειώδη συνοχή στην οικονομία, ισορροπία συμφερόντων και επωφελείς στην κοινωνία πολιτικούς προσανατολισμούς.
Ο,τι γίνεται στη Γαλλία δεν αφορά μόνο τον Μακρόν και τον αμφίβολων ικανοτήτων πρωθυπουργό του, Μπαϊρού, αλλά την Ευρώπη ολόκληρη. Ευνοώντας τα παχυλά πορτοφόλια, ανοίγοντας πόλεμο με τη Ρωσία (η οποία του έδινε, όπως και σε όλη την Ευρώπη, φτηνή ενέργεια) και φορτώνοντας στον γαλλικό λαό τα άσχημα δημοσιονομικά, που οι δικές του κυβερνήσεις δημιούργησαν, οδηγεί τη χώρα του σε πρόγραμμα βαθιάς λιτότητας.
Το πρόγραμμα ακραίας λιτότητας ωστόσο, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στο γαλλικό κοινοβούλιο, στις 8 Σεπτεμβρίου, έχει προδιαγραφεί. Οι νέοι γαλαζοαίματοι ίσως έχουν λησμονήσει ότι η Γαλλία μπορεί να είναι πατρίδα των Λουδοβίκων και του Βοναπάρτη, αλλά είναι και της «Μασσαλιώτιδας» που έχει αφήσει πίσω της πολλά παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα, τρισέγγονα όπως φανέρωσε και το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων», το οποίο ζεσταίνει πάλι μηχανές.
