Το υπό ψήφιση νομοσχέδιο για το πειθαρχικό δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων προβάλλεται ως «εκσυγχρονισμός». Στην πραγματικότητα, όμως, έχει την οσμή ενός βαθιά παρωχημένου μοντέλου διοίκησης, που στηρίζεται όχι στη συνεργασία, αλλά στον φόβο.
Η κυβέρνηση επιλέγει να δώσει έμφαση στην τιμωρία, αυξάνοντας τον αριθμό των πειθαρχικών αδικημάτων και των αντίστοιχων ποινών, χωρίς να προσκομίζει καμία σοβαρή μελέτη ή εμπειρικό δεδομένο που να αποδεικνύει ότι η αυστηρότητα οδηγεί σε καλύτερες υπηρεσίες .
Η σύγχρονη δημόσια διοίκηση δεν λειτουργεί με πολιτικές που βασίζονται στον φόβο και την αυθαιρεσία. Ισως εξυπηρετούν αυταρχικές εξουσίες, αλλά καταστρέφουν το ηθικό των εργαζομένων, υπονομεύουν την παραγωγικότητα και τελικά βλάπτουν τον πολίτη.
Αντί για έναν στρατό φοβισμένων υπαλλήλων, χρειάζεται ένα πλαίσιο όπου τα λάθη διορθώνονται, η ευθύνη αναλαμβάνεται και η ακεραιότητα προάγεται. Χωρίς εσωτερικούς μηχανισμούς ελέγχου που λειτουργούν, χωρίς καλλιέργεια κουλτούρας διαλόγου και βελτίωσης, ένα πειθαρχικό σύστημα παραμένει κενό εργαλείο καταστολής.
Η πειθαρχία δεν είναι συνώνυμη με τον αυταρχισμό. Το Δημόσιο δεν χρειάζεται άλλο ένα αυστηρό νομοθέτημα για να λειτουργήσει· χρειάζεται όραμα, δικαιοσύνη και ουσιαστική διοικητική μεταρρύθμιση.
Αν συνεχίσουμε να μπερδεύουμε τον βούρδουλα με την πρόοδο, η μόνη «πειθαρχία» που θα πετύχουμε είναι αυτή της αδράνειας και της σιωπής.
