Με την ακρίβεια να έχει εκτιναχθεί και να κατατρώει τις όποιες ονομαστικές αυξήσεις μισθού οι εργαζόμενοι έχουν δύο επιλογές: η μία είναι να αναζητούν και δεύτερη απασχόληση, η άλλη να «συναινούν» να εργάζονται πολύ πέραν του οκταώρου σε έναν εργοδότη όταν τους το ζητήσει, είτε πρόκειται να το αναπληρώσει με παραπάνω ρεπό είτε όταν αυτός είναι ο τρόπος για να κρατήσουν μια δουλειά που την έχουν ανάγκη.
Με το νομοσχέδιο για 13 ώρες δουλειάς στον ίδιο εργοδότη η κυβέρνηση επικυρώνει μια συνθήκη που θέλει τους ανθρώπους να πρέπει να δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ για να τα φέρουν βόλτα
Μόνο που η χώρα αυτή δεν έχει μέλλον εάν δεν επενδύσει στους εργαζομένους της: στις δεξιότητές τους, στην παιδεία τους, στην παραγωγικότητάς τους, αλλά και στην αξιοπρέπειά τους.
Διαφορετικά ακόμη και εάν έχουμε «ανάπτυξη» στα χαρτιά, προκοπή δεν θα έχουμε. Ούτε και μέλλον τελικά.
