Η Ουκρανία, επί μήνες στο προσκήνιο της διεθνούς ειδησεογραφίας, έχει μετατραπεί σε ένα θέατρο γεωπολιτικής υποκρισίας όπου οι «μεγάλοι παίκτες» της Δύσης εμφανίζονται ως σωτήρες, ενώ στην πραγματικότητα καλλιεργούν χάος και πόνο.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες μιλούν για ειρήνη και διεθνές δίκαιο, ενώ στην πράξη χρηματοδοτούν έναν πόλεμο με όρους που εξυπηρετούν αποκλειστικά τα δικά τους συμφέροντα. Η ίδια η Ευρώπη, ανίκανη να διαμορφώσει μια πραγματική πολιτική αυτοάμυνας, επιλέγει τον εύκολο δρόμο: κυρώσεις που πονάνε τους λαούς της και όχι τις ελίτ και ανούσιες δηλώσεις καταδίκης, τις οποίες ακολουθεί η πλήρης απραξία.
Από την άλλη πλευρά, ο Ζελένσκι έχει αναδειχτεί σε καρικατούρα ηρωισμού. Ο πρόεδρος της Ουκρανίας, παρουσιάζεται σαν ο «απόλυτος υπερασπιστής της δημοκρατίας», ενώ στην πραγματικότητα είναι ο εκλεκτός ενός διεθνούς συστήματος που τον χρησιμοποιεί για να νομιμοποιεί τις δικές του επιλογές. Το πολιτικό θέατρο που στήνεται γύρω του αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη και κρύβει τα εγκλήματα και τις ευθύνες των πραγματικών παραγόντων του πολέμου.
Στο τέλος η αλήθεια είναι απλή: η Ουκρανία έγινε το πεδίο όπου οι μεγάλες δυνάμεις και οι διεθνείς οργανισμοί δοκιμάζουν τη δύναμή τους, ενώ οι λαοί πληρώνουν το τίμημα. Ο Τραμπ, οι «απαράδεκτοι» Ευρωπαίοι, ο Ζελένσκι, το ΝΑΤΟ και η «ανύπαρκτη» Ελλάδα είναι όλοι μέρος ενός παιχνιδιού που δεν έχει καμία σχέση με τη δικαιοσύνη ή την ειρήνη
