Καθώς κλείνει η σεζόν του Αυγούστου, ο ελληνικός τουρισμός καταγράφει ακόμη μια χρονιά υψηλών αφίξεων και εσόδων, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύονται προβλήματα που απειλούν τη βιωσιμότητά του. Η Ελλάδα έχει εξελιχθεί σε κορυφαίο brand διεθνώς και ανταγωνίζεται ευθέως Ισπανία, Ιταλία και Γαλλία, ενώ προσελκύει επισκέπτες υψηλής εισοδηματικής στάθμης. Ωστόσο, το «success story» έχει και την σκοτεινή του πλευρά.
Και αυτή δεν είναι άλλη από την πρόσβαση των ίδιων των Ελλήνων στο καλοκαίρι της χώρας τους. Η αλματώδης αύξηση των τιμών σε διαμονή, εστίαση και ακτοπλοϊκά εισιτήρια καθιστά πλέον απαγορευτικό για πολλά νοικοκυριά να απολαύσουν διακοπές σε νησιά και άλλους δημοφιλείς προορισμούς. Οικογένειες μεσαίου εισοδήματος που πριν από λίγα χρόνια μπορούσαν να περάσουν ένα δεκαπενθήμερο σε Κυκλάδες ή Δωδεκάνησα, σήμερα αδυνατούν να καλύψουν το κόστος ακόμη και μίας εβδομάδας.
Αυτό το φαινόμενο έχει και βαθύτερη κοινωνική διάσταση: οι Έλληνες αισθάνονται ότι σταδιακά «εκτοπίζονται» από τους ίδιους τους τόπους τους, βλέποντας παραλίες, χωριά και νησιά να μετατρέπονται σε προορισμούς αποκλειστικά για τουρίστες υψηλού εισοδήματος. Η εικόνα του ελληνικού καλοκαιριού ως συλλογικής εμπειρίας –το ταξίδι με το καράβι, η φθηνή ταβέρνα, το κάμπινγκ στην παραλία– ξεθωριάζει, δημιουργώντας ένα αίσθημα πολιτισμικού και κοινωνικού αποκλεισμού.
