Η συνάντηση στον Λευκό Οίκο αποτέλεσε μια κατακλυσμιαία υπόμνηση για τη θέση της Ευρώπης. Οι Ευρωπαίοι πήγαν στις ΗΠΑ και δέχτηκαν τις υποδείξεις του προέδρου των ΗΠΑ χωρίς πολλά λόγια και αντιρρήσεις. Η συγκρατημένη αισιοδοξία την οποία ακολούθως της συνάντησης αυτής εμφάνισαν είναι η ανάγκη που μετατρέπεται σε φιλοτιμία.
Πρόκειται για μια σαφή εικόνα της πολιτικής της Ε.Ε.: απόλυτη εξάρτηση από τον όποιο ένοικο του Λευκού Οίκου. Αν ωστόσο οι ΗΠΑ αλλάξουν πολιτική, οι ακόλουθοί της στρίβουν προς την ίδια κατεύθυνση εκόντες άκοντες.
Η Ευρώπη λοιπόν σε επίπεδο ελίτ είναι αποφασισμένη να μην αμφισβητήσει την προσχώρηση στην πολιτική των ΗΠΑ. Για την Ευρώπη όμως ως κοινωνικό και πολιτικό χώρο ή αλλιώς για τους λαούς της, το ζήτημα είναι μείζον. Η κατάσταση των διεθνών σχέσεων συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό στη διαμόρφωση των εσωτερικών, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών.
Μια Ευρώπη η οποία θα «υπομείνει» τον Τραμπ ως προς τη Ρωσία, ελπίζοντας να επανακάμψει κάποιο γνήσιο αντιρωσικό γεράκι, μια Ευρώπη της στροφής προς την πολεμική οικονομία με βασικούς κερδισμένους τις ΗΠΑ και ένα μέρος του πολύ μεγάλου κεφαλαίου της ίδιας της Ε.Ε. θα είναι μια Ευρώπη των ακόμα μεγαλυτέρων ανισοτήτων και της στασιμότητας.
