Αν κάποια λέξη χαρακτηρίζει το διεθνές γεωπολιτικό σκηνικό εδώ και πολλούς μήνες, δεν είναι άλλη από την «αναθεώρηση».
Σήμερα, συζητείται εντόνως η -επί της ουσίας- αναθεώρηση της Συμφωνίας του Ελσίνκι, ενός οράματος για διεθνή σταθερότητα και ειρήνη.
Η προεξοφλημένη «αναθεώρηση» των συνόρων της Ουκρανίας όπως και των συνόρων του Ισραήλ με τη Λωρίδα της Γάζας.
Η επιδιωκόμενη αναθεώρηση χαρτών που καθορίζουν ΑΟΖ της Μεσογείου.
Η αναθεώρηση ισορροπιών -πολιτικών, στρατιωτικών, οικονομικών, ενεργειακών- μεταξύ ΗΠΑ, Ε.Ε., Ρωσίας, Κίνας και Ινδίας.
Η αναθεώρηση των εμπορικών συμφωνιών των ΗΠΑ με τρίτα κράτη.
Η αναθεωρητική στάση της Τουρκίας, με κυρίαρχο μήνυμα τα περί «γαλάζιας πατρίδας».
Σε ένα τόσο ευμετάβλητο διεθνές γεωπολιτικό περιβάλλον, οι θέσεις τις οποίες θα κληθεί να λάβει μια μικρή χώρα, όπως η Ελλάδα προφανώς και θα αποδειχθούν καθοριστικές για την ασφάλεια της χώρας. Και το ερώτημα που… ευθαρσώς ανακύπτει είναι ένα και μοναδικό: Σε ποιον θα «κλείσει το μάτι» ο Αμερικανός πρόεδρος; Αν «κουμπώσουν» τα συμφέροντα των ΗΠΑ με την Ελλάδα όλα καλά, αν πάλι όχι τότε… τρέχατε ποδαράκια μου
