Το μπάνιο στη θάλασσα είχε εξελιχθεί σε μια λαϊκή κατάκτηση από τη δεκαετία του ’50.
Με τα τάπερ αγκαλιά και με τα λεωφορεία γεμάτα, οι εργατικές οικογένειες της μεταπολεμικής Ελλάδας ξεχύνονταν στις παραλίες χωρίς το άγχος για ένα σετ ξαπλώστρες. Πετσέτα στην άμμο και καρπούζι στο χέρι, μέχρι εκεί έφτανε το lifestyle της εποχής.
Με το πέρασμα των δεκαετιών διαμορφώθηκαν κοινωνικές διαφορές και οι διακοπές απέκτησαν το δικό τους μπάτζετ, ανάλογα με το ετήσιο εισόδημα.
Και ύστερα αντί για τις μέλισσες ήρθε η κρίση και από τότε το καλοκαίρι άλλαξε τις πίστες του. Οι διακοπές έγιναν πολυτελές είδος προς εξαφάνιση.
Ναι, ο τουρισμός είναι η μεγαλύτερη βιομηχανία της χώρας, αλλά τα τελευταία χρόνια αφορά μόνο όσους έρχονται αντί να συμπεριλαμβάνει και αυτούς που ζουν εδώ. Αυτό θέλουμε; Έναν τουρισμό μόνο για όσους έρχονται και πηγαίνουν και όχι για όσους (υπο)μένουν;
