Στο πόλεμο της Ουκρανίας η δημοκρατική δύση αδιαφόρησε επιδεικτικά για τις σαφείς προειδοποιήσεις του Ρώσου προέδρου ότι δεν θα αφήσει αναπάντητες τις πρωτοβουλίες τους να επεκταθεί η επιρροή του ΝΑΤΟ στις χώρες που ήταν μέλη της Σοβιετικής Ενωσης. Τον απείλησαν ανοιχτά ότι αν δεν υποχωρήσει θα έχει κακό τέλος (αυτός δεν μάσησε). Επέβαλαν σκληρές οικονομικές κυρώσεις πιστεύοντας ότι η ρωσική οικονομία δεν θα αντέξει (διαψεύστηκαν). Επικαλέστηκαν το Διεθνές Δίκαιο, ξεχνώντας ότι κι αυτοί στο πρόσφατο παρελθόν το έκαναν κουρέλι για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα. Στήριξαν με όλα τα μέσα τον Ζελένσκι, αν και τον υποψιάζονται για κακή χρήση των πόρων που του έχουν διαθέσει.
Τώρα, κυρίως οι Ευρωπαίοι, βρίσκονται μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις λόγω της αλλαγής πλεύσης του νέου πλανητάρχη. Ο πρόεδρος της Ουκρανίας πιέζεται για να δεχτεί μια ειρηνευτική συμφωνία που θα προβλέπει παραχώρηση εδαφών στον Πούτιν και οι Ευρωπαίοι έχουν περιοριστεί σε ρόλο παρατηρητή. Ο ένας καλείται να πάρει αποφάσεις που θα ζημιώσουν και τη χώρα του και οι άλλοι να συμφιλιωθούν με την ιδέα ότι δεν μπορούν να πιάσουν τους στόχους που έχουν βάλει. Η προσπάθεια να υποβαθμιστεί η Ρωσία σε «περιφερειακή δύναμη» έχει αποτύχει.
Και όπως σε κάθε πόλεμο οι ηττημένοι καλούνται να πληρώσουν το τίμημα της αλαζονείας τους.
