Οι τηλεφωνικές γραμμές ανάμεσα στο Κίεβο, το Παρίσι, το Λονδίνο, το Βερολίνο έχουν πάρει φωτιά. Οι τηλεδιασκέψεις και οι επαφές ηγετών και διπλωματών διαδέχονται η μία την άλλη. Επίδικο; Η πολυαναμενόμενη συνάντηση Πούτιν -Τραμπ, στην Αλάσκα.
«Η πορεία προς την ειρήνη στην Ουκρανία δεν μπορεί να κριθεί χωρίς την Ουκρανία», δηλώνουν σε όλους τους τόνους οι Ευρωπαίοι και η πολεμοκάπηλη «συμμαχία των προθύμων», με επικλήσεις στην ειρήνη, αλλά τη ματιά στραμμένη στη συνέχιση του πολέμου, την ίδια ώρα που βλέπουν το μέλλον -όχι απλά της Ουκρανίας, αλλά ολόκληρης της Ευρώπης- να κρίνεται χωρίς αυτούς.
Η απουσία της Ε.Ε. και του Ζελένσκι από τη συνάντηση των δύο ηγετών, λειτουργεί ως έμμεσο πλην σαφές μήνυμα: Οι κρίσιμες αποφάσεις παίρνονται αλλού.
Η συνάντηση στην Αλάσκα, λειτουργεί ως σύμβολο αυτής της μετάβασης σηματοδοτώντας μια κρίσιμη στροφή σε ένα διαφορετικό γεωπολιτικό τοπίο όπου η Ευρώπη, υπαρξιακά αποπροσανατολισμένη και παγιδευμένη ανάμεσα σε μια στρατηγική υποτέλειας και μια αυτονομία που όλα δείχνουν πως αδυνατεί να διεκδικήσει, κινδυνεύει να μείνει θεατής στο ίδιο της το γήπεδο.
