Του Περικλή Καπετανόπουλου
Από την 1η Αυγούστου 2025 θα πηγαίνουμε με μεγαλύτερη ασφάλεια στους τόπους καταγωγής μας, στις πόλεις και τα χωριά του νομού Ηλείας και οι νησιώτες στη Ζάκυνθο και την Κεφαλονιά, μέσω Κυλλήνης.
Από την δεκαετία του ΄80, τότε που έπρεπε να έχει γίνει ο σύγχρονος αυτοκινητόδρομος, μέχρι σήμερα που θα δοθεί στην κυκλοφορία το μεγαλύτερο μέρος του (65 χλμ), έχουν χαθεί εκατοντάδες ζωές στο δρόμο-καρμανιόλα.
Μια από τις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν άδικα σε αυτό το “δρόμο του αίματος”, είναι και ο πατέρας μου Δημήτρης Καπετανόπουλος.
Ήταν 6 Απριλίου 2002. Πηγαίναμε από Αθήνα-Ανδραβίδα. Περάσαμε την Πάτρα από μέσα, (δεν είχε δοθεί ακόμα στην κυκλοφορία ο Περιφερειακός) και στο ύψος του Κάτω Αλισσού, ένα φορτηγάκι με κατεύθυνση προς Πάτρα, που έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, παρεξέκλινε την πορεία του και έπεσε πάνω μας. Πλαγιομετωπική είπε η Τροχαία. Αν υπήρχε μπάρα διαχωριστική, δεν θα παθαίναμε τίποτα εμείς που πηγαίναμε κανονικά στο δρόμο μας, δεξιά και με κανονική ταχύτητα.
Εκεί “έσβησε” ο πατέρας μου, δίπλα μου. Εγώ τραυματίστηκα βαριά και η μητέρα μου ελαφρότερα στα πόδια.
Με το ίδιο ασθενοφόρο μας μετέφεραν στο Κέντρο Υγείας Κάτω Αχαγιάς, σε διπλανά κρεβάτια μας ξάπλωσαν. Από εκεί μας χώρισαν. Εμένα με πήραν για το Νοσοκομείο του Αγίου Ανδρέα για να μπω στο χειρουργείο και ο πατέρας μου για το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο και από εκεί για την Ανδραβίδα, που τόσο αγαπούσε. Την επομένη μέρα, Κυριακή 7 Απριλίου, εγώ έμπαινα για πολύωρη εγχείρηση στο χειρουργείο και στην Ανδραβίδα, συγγενείς και φίλοι αποχαιρετούσαν τον πατέρα μου στο Ναό του Αγίου Κωνσταντίνου.
Την 1η Αυγούστου, που θα λειτουργήσει για πρώτη φορά ο νέος σύγχρονος αυτοκινητόδρομος, την αφιερώνω στη μνήμη του αγαπημένου μου Πατέρα και όλων όσοι έχασαν άδικα τη ζωή τους στο χειρότερο δρόμο της Ευρώπης. Ας μην θρηνήσουν άλλες οικογένειες, ας μην βαφτεί η άσφαλτος με άλλο αίμα.
