Συνέντευξη στην Ηρώ Ρήγα
Η Cilia Katrali είναι μια καλλιτέχνιδα που δε φοβάται να σκάψει βαθιά μέσα της για να βρει μουσική. Με αφετηρία το τραγούδι αλλά και με ισχυρό υπόβαθρο στη σύνθεση και τον αυτοσχεδιασμό, κινείται ανάμεσα στο λυρικό και το πειραματικό, το ηλεκτρονικό και το οργανικό, δημιουργώντας ηχητικά τοπία που αγγίζουν την καρδιά και το ένστικτο.
Στο φετινό 12ο Port Festival, η Cilia ενώνει τις δυνάμεις της με τον συνθέτη Σπύρο Παρασκευάκο, σε μια μουσική σύμπραξη που υπόσχεται να μας παρασύρει σε κόσμους ονειρικούς και ανεξερεύνητους. Λίγο πριν τη συναυλία τους το Σάββατο 2 Αυγούστου, μας μιλά για τη διαδρομή της, τις συνεργασίες που την εμπνέουν και το πώς η μουσική γίνεται τρόπος έκφρασης, επαφής και ελευθερίας.
Cilia, πώς ξεκίνησε η σχέση σου με τη μουσική; Πότε κατάλαβες ότι το τραγούδι είναι το μέσο έκφρασής σου;
Από τα σχολικά χρόνια συμμετείχα σε μπάντες σχολικές κλπ αλλά δεν είχα σκεφτεί να ακολουθήσω αυτόν τον δρόμο επαγγελματικά. Μετά το τέλος των σπουδών υποκριτικής και μέσα στην περίοδο της πανδημίας ξεκίνησα για πρώτη φορά να γράφω και να ηχογραφώ τα δικά μου τραγούδια και κάπως προέκυψε ένα πρώτο άλμπουμ. Δεν ήταν ακριβώς συνειδητή απόφαση ούτε ήξερα που οδηγούσε.
Ποια ήταν τα πρώτα ακούσματα που σε διαμόρφωσαν και ποιες φωνές θα έλεγες πως σε «συντρόφευαν» στα πρώτα σου βήματα;
Έχω μεγαλώσει κυρίως με ροκ ακούσματα από το σπίτι μου. Μετά προς το λύκειο ανακάλυψα τη τζαζ, τη μπλουζ, τον Eminem. Γενικώς τα ακούσματα μου ήτανε πάντοτε ετερόκλητα και αγγλόφωνα. Τα τελευταία χρόνια έχω εντρυφήσει στην εγχώρια παραγωγή και βρήκα πολύ σοβαρά διαμάντια μέσα σε αυτό το ψάξιμο.
Πώς περιγράφεις τη μουσική σου ταυτότητα; Νιώθεις πιο κοντά στο έντεχνο, το κλασικό, το εναλλακτικό;
Δε νιώθω σίγουρα κοντά στο έντεχνο. Αντιθέτως βρίσκομαι πολύ μακριά. Δυσκολεύομαι να καταλάβω τις κατηγορίες αυτές και τους όρους –που πλέον είναι και πάρα πολύ διαφορετικοί. Δεν ξέρω αν αυτό που κάνω μπορεί να περιγραφεί απόλυτα με τον όρο εναλλακτικό γιατί είναι πολύ ευρύς αλλά αν έπρεπε να διαλέξω θα κινούμουν προς τα εκεί.
Όταν ερμηνεύεις ένα τραγούδι, τι σε οδηγεί περισσότερο – η τεχνική ή το συναίσθημα;
Είναι ένας συνδυασμός και των δύο. Με τη ζυγαριά να κλείνει προς το συναίσθημα επειδή δεν είμαι ερμηνεύτρια είμαι τραγουδοποιός, επομένως όλα κάπως ξεκινούν και τελειώνουν στην αφήγηση της ιστορίας.
Πώς προσεγγίζεις ένα νέο τραγούδι που σου προτείνει ένας συνθέτης όπως ο Σπύρος Παρασκευάκος;
Τα τραγούδια του Σπύρου με συγκινούν βαθιά. Σε όλα τα φετινά μας λαιβ δεν σταμάτησαν να με συγκινούν ούτε στις πρόβες ούτε on stage. Προσπαθώ να μπω σε αυτό το όραμα με ένα δικό μου τρόπο. Είναι και ο Σπύρος πολύ ανοιχτός στους πειραματισμους και στις διασκευές και κάπως έτσι βρίσκουμε πάντα μια χρυσή τομή, μια ισορροπία.
Υπάρχει κάποιο τραγούδι που αισθάνεσαι πιο «δικό σου» ή που σε έχει στιγματίσει ερμηνευτικά;
Όλα τα τραγούδια των Black Keys, των Cigarette after sex, του Κοέν, των Madrugada με έχουν στιγματίσει βαθιά.
Πώς ξεκίνησε η συνεργασία σου με τον Σπύρο; Τι σε συνδέει μαζί του μουσικά και καλλιτεχνικά;
Με το Σπύρο συναντηθήκαμε πρώτη φορά σε ένα φεστιβάλ στην Αθήνα. Συνδεθήκαμε μουσικά από την αρχή και πήραμε σχεδόν αμέσως μια κοινή πλεύση στην περσινή μουσική μας χρονιά. Είναι μια πολύ όμορφη συνεργασία με ομαδικότητα και σεβασμό. Έχουμε πολλά διαφορετικά στοιχεία στον ήχο μας και πολλά όμοια και όλο αυτό δημιουργεί ένα αποτέλεσμα παράδοξης αρμονίας.
Μόλις κυκλοφόρησε το άλμπουμ «πατίνια στο φεγγάρι» μίλησε μας λίγο γι αυτό:
Ο δίσκος μου κυκλοφόρησε τον Μάιο. Είναι η πιο αντιπροσωπευτική μου δουλειά. Είναι ένα πρότζεκτ που το δουλεύαμε ένα χρόνο μαζί με τον Διγενή και τον Papatanice στα στούντιο της Mellowsophy. Είναι μια άρτια συλλογική δουλειά που αεροβατεί μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, με διαφορετικές εκφάνσεις και κάπου κάπου με μία τάση προς την ονειροπόληση.
Πώς νιώθεις για τη συμμετοχή σου στη συναυλία στο Port Festival, και μάλιστα δίπλα στον Σπύρο, στον τόπο καταγωγής του;
Ανυπομονούμε και οι δύο γι αυτή τη βραδιά. Έχουμε ξαναβρεθεί φέτος για συναυλία στον Πύργο και ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία.
Τι να περιμένει το κοινό από αυτή τη βραδιά; Θα ακούσουμε αποκλειστικά δικά σας κομμάτια ή και άλλες επιλογές;
Θα ακούσουμε τραγούδια μας από τις προσωπικές μας δισκογραφίες και κάποιες διασκευές σε indie pop ηχοχρώματα.
Πιστεύεις πως υπάρχει χώρος για νέες φωνές που δεν εντάσσονται απαραίτητα σε mainstream ρεύματα;
Ναι φυσικά. Νομίζω ότι η φετινή χρονιά το αποδεικνύει περίτρανα αυτό. Τραγούδια όπως ο «Ορίζοντας» νέων καλλιτεχνών που δεν κατατάσσονται καθόλου στην mainstream σκηνή αγαπήθηκαν πολύ και συνεχίζουν το ταξίδι τους. Και αυτό είναι μια πολύ σπουδαία αλλαγή, μια όμορφη εξέλιξη. Μιλάμε για τραγούδια νέων καλλιτεχνών με πολύ σαφή άποψη και στάση που έχουν κάτι να πουν. Αυτό είναι το αισιόδοξο της όλης υπόθεσης.
Ποια είναι τα επόμενα σου καλλιτεχνικά βήματα; Υπάρχει κάποια προσωπική σου δουλειά στα σκαριά;
Έχουμε ξεκινήσει στουντιακά να δουλεύουμε καινούργια πρότζεκτ και παράλληλα συνεχίζουμε τις συναυλίες του καλοκαιριού.
Αν η φωνή σου μπορούσε να πει μόνο μία φράση στον κόσμο, ποια θα ήταν;
Τόλμησε τώρα.
