Όταν το μακρινό 2007 με το Ν.3621 κυρώθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων η σύμβαση παραχώρησης του Αυτοκινητόδρομου «Ελευσίνα-Πάτρα-Πύργος-Τσάκωνα», κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, ότι 18 χρόνια μετά ο πρωθυπουργός της χώρας θα πανηγύριζε για τα 65 χιλιόμετρα Κάτω Αχαγιά -είσοδος Πύργου (Βούναργο) που δίνονται σε κυκλοφορία.
Κανονικά έπρεπε, σαν γνήσιος Ευρωπαϊστής και Μεταρρυθμιστής, που λέει πως είναι, να κάνει μια γενναία αυτοκριτική, για το ότι μετά από τόσα χρόνια το έργο παραμένει κολοβό και ανολοκλήρωτο και να ζητήσει συγγνώμη, ως εκπρόσωπος της πολιτείας, για την εκατόμβη των θυμάτων και την ταλαιπωρία των πολιτών, που δυστυχώς θα συνεχίσει να υφίσταται και μετά τη φιέστα.
Την περιπετειώδη διαδρομή της αρχικής σύμβασης και του πολύπαθου έργου, τις ευθύνες των υπουργών και των κυβερνήσεων από τότε μέχρι σήμερα, θα χρειαζόμαστε τόμους ολόκληρους να τους περιγράψουμε.
Αναφέρω μόνο τους κρίσιμους σταθμούς: Το Ν. 4219/2013 όπου το τμήμα Πάτρα-Πύργος-Τσάκωνα απεντάχθηκε από τη σύμβαση και μετετράπη σε Δημόσιο έργο, την έγκριση της διενέργειας του διαγωνισμού στις 7/10/2014, την ακύρωση του διαγωνισμού στις 26/3/2015 και στη συνέχεια η κατάτμηση του με τη δημοπράτηση των 8 τμημάτων του διαδοχικά, από τις 17/5/2016 έως και τις 14/3/2018,για να ακολουθήσει στη συνέχεια στις 20/12/21 η κατάργηση των εργολαβιών και η επαναφορά του έργου στον παραχωρησιούχο, χωρίς καμία πρόβλεψη για το τμήμα Πύργος-Καλό Νερό-Τσακώνα (Υπουργοί και Κυβερνήσεις μπορούν εύκολα να ταυτοποιηθούν με βάση τις παραπάνω ημερομηνίες).
Ο κ. Μητσοτάκης, που από το 2007 έχει τα περισσότερα χρόνια κυβερνητικής θητείας από όσους κυβέρνησαν μέχρι σήμερα, πέρα από την αναγκαία αυτοκριτική -όσο αυτή έχει σημασία έναντι των πανηγυρισμών – οφείλει να απολογηθεί,πάνω και πρώτα απ’ όλα,γιατί ως πρωθυπουργός 6 χρόνια τώρα, εγκατέλειψε την ολοκλήρωση του έργου, με αποτέλεσμα η Δυτική Ελλάδα και η Ηλεία να είναι αποκλεισμένη από την υπόλοιπη Πελοπόννησο .
Η σύνδεση επομένως της «Ολυμπίας οδού» με τον αυτοκινητόδρομο «Μορέα», όπως προέβλεπε ο σχεδιασμός των Ν.3621/2007 και Ν.4219/2013,μπορεί και μάλλον θα αποτελέσει θέμα για τον μελλοντικό χρονογράφο αυτής της πολύχρονης περιπέτειας, με θύματα τους πολίτες και την ανάπτυξη της περιοχής.
